ู่หรือไง?”พูดไป นางก็โน้มตัวเข้าไป จุ๊บไปที่ริมฝีปากบางๆของเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ทำอย่างฉาบฉวย แต่หยุดค้างอยู่บนริมฝีปากของเขานานขึ้นหน่อยหลังจากที่นางถอยออกมา ก็มองเขาอยู่นิ่งๆอีกครั้ง สีหน้ายังคงเฉยชาก็เป็นท่าทางที่โกรธอย่างชัดเจน“เยาเยา เจ้า……นี่เจ้าจะทำอะไร?”ครั้งแรกที่เห็นหลานเยาเยามีท่าทางเช่นนี้ หาได้ยากที่เย่แจ๋หยิ่งพูดจาติดอ่างสองสามครั้ง ไม่รู้ว่านางคิดอย่างไรกันแน่ เพียงแต่รู้สึกว่ากิริยาท่าทางของนางทำให้เขาค่อนข้างกระวนกระวาย1029
ใครจะรู้……หลานเยาเยายกมุมปากขึ้นบางๆ จากนั้นก็ผลักเขาลงไปบนเตียงหยกอย่างรุนแรง“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านดูให้ชัด ตอนนี้ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าข้ากำลังทำอะไร”เมื่อสิ้นสุดคำพูดหลานเยาเยาก็ประกบริมฝีปากของเขาทันทีอืม ราวกับว่ารีบร้อนอดทนไม่ได้ไปหน่อย……ในดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แววตาขึงขัง สำหรับหลานเยาเยาที่ทั้งแทะโลมและกัดบนริมฝีปากของเขาอยู่ เขาได้ยับยั้งตัวเองไว้อย่างที่สุดจนมือขาวๆของหลานเยาเยาได้แหวกเข้าไปที่หน้าอกของเขาตามใจอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ ราวกับว่ายังไม่ถึงอกถึงใจ นิ้วมือเคลื่อนไปถึงช่วงเอวของเขาอย่างรวดเร็วและไม่ได้มีแนวโน้มว่าจะหยุดอยู่……หลังจากรู้สึกถึงความผิดปกติ เย่แจ๋หยิ่งก็จับมือที่อยู่ไม่นิ่งของนางไว้ทันทีพูดด้วยนํ้าเสียงแหบเล็กน้อยว่า :“หยุดได้แล้ว เยาเยา”จากนั้นก็พลิกตัว กดมือทั้งสองข้างของนางไว้ นํ้าเสียงทุ้มตํ่า กล
