เพราะว่าหลานเยาเยากัดฟันเอาไว้แน่น ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็งัดมันไม่ออกเย่แจ๋หยิ่งจึงค่อยๆคลายริมฝีปากออกจากนาง แล้วมองดูสภาพของนางที่พยายามกัดฟันแน่น เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยออกมา“เหอะๆๆ……”“……”หัวเราะอะไรกัน？บ้าไปแล้ว？แต่ก็ดูไม่เหมือน！เขากำลังหัวเราะอะไรกันแน่？พอเห็นเย่แจ๋หยิ่งยังคงยิ้มอยู่ ทั้งยังยิ้มอย่างมีความสุขมากด้วย หลานเยาเยาจึงหรี่ตาลงทันที พร้อมกับทำถามอย่างไม่เป็นมิตรนัก“มีอะไรน่าขำนัก？พวกเราสภาพนี้น่าขำงั้นหรือ？”989
ได้ยินอย่างนั้น！เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ตอบกลับคำถามของนาง แต่กลับยอมหยุดหัวเราะทว่า ปากของเขาถึงจะหุบนิ่ง แต่สีหน้าก็ยงคงยิ้มอยู่เมื่อเห็นใบหน้าที่ราวกับกำลังยิ้มของเขา หลานเยาเยาก็ยิ่งไม่พอใจ“ยิ้ม？ยังยิ้มอีก？ท่านลองยิ้มอีกครั้งดู？”หลานเยาเยากำหมัดขึ้น“ก็ได้ ข้าไม่ยิ้มแล้ว แต่ว่าเจ้าจะกัดฟันทำไมกัน？ข้าจูบเจ้า ทำให้เจ้าไม่พอใจอย่างนั้นรึ？”สิ่งนี้ทำให้เย่แจ๋หยิ่งสงสัยเป็นอย่างมากถ้าหากนางไม่ยินยอม ก็คงจะผลักไสเขาอย่างครั้งที่แล้วแน่ แต่ครั้งนี้นางไม่ได้ผลักเขาถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแต่ว่า……กัดฟันนี่มันหมายความว่าอะไร？“ท่านบอกเองไม่ใช่หรือไรกันว่าแบบนี้สามารถอบอุ่นร่างกายได้？ดังนั้นข้าจะกัดฟันให้ท่านจูบ！ถ้าไม่กัดฟันเอาไว้เกิดท่านจูบเข้าไปจะทำอย่างไรเล่า？”หลานเยาเยาเองก็รู้สึกเอือมระอา！จูบก็จูบไปแล้วยังจะถามสิ่งนี้เพื่ออะไร？การพูดออกไปโดยตรงก็ถามให้รู้สึกประหม่า
