ิ่งพูดเช่นนี้ออกมา หลานเยาเยาก็ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างไม่กี่ครั้งก่อน จิ่วเซียวหวงเพ่ยไม่จำเป็นต้องดื่มเลือดมันก็สามารถบรรเลงได้เองครั้งนี้เมื่อดื่มเลือดเข้าไปแล้วมันกลับมีปฏิกิริยา คาดว่าครั้งนี้เลือดอาจเป็นโอกาสเดียวแล้ว“บางทีมันอาจจะบรรเลงเองแล้ว”หลังจากกล่าวจบ ดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งก็ขยับไปมองยังด้านหลังของนาง โดยที่ไม่รู้ว่าเขากำลังจ้องมองอะไรอยู่ แต่แววตาอันลึกลํ้าของเขาฉายแววที่น่าประหลาดใจออกมา ก่อนจะขยับริมฝีปากพูด“ภาพลวงตาปรากฏแล้ว！”เมื่อได้ยินเช่นนั้น！หลานเยาเยาก็รีบหันหลังกลับไปดู ดวงตาก็ถึงกับเบิกตากว้าง“ตุบๆๆ……”เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆดังขึ้นมาอย่างสมํ่าเสมอ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวราวกับเทพเจ้ากำลังเดินยังทางของพวกเขาคือเขา……คนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเย่แจ๋หยิ่ง970
“โต๊ง……”ในตอนนั้นเองเสียงกู่ฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เสียงนี้ดังขึ้นมา มันก็ไม่ได้ส่งเสียงออกมาอีก แต่ภาพลวงตานั้นยังคงอยู่ดังเดิมพอมองดูชายหนุ่มชุดขาวเดินผ่านพวกเขาไป ทั้งสองจึงรีบลงจากเตียงแล้วเดินตามหลังเขาไปจิ่วเซียวหวงเพ่ยในอ้อมแขนของหลานเยาเยา ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่พวกเขาเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวหลังจากเสียงนี้ดังขึ้นมา บทเพลงกู่ฉินก็ดังขึ้นอย่างไม่หยุดแล้วเสียงบรรเลงกู่ฉินก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเรื่อยๆ “โต๊งๆๆๆๆๆ”ท่วงทำนองที่นุ่มนวลและเชื่องช้า แต่ในความไพเราะของมันกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็น เหมือ
