ู่ได้นานกว่านี้……หลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งทายาให้กับนิ้วทั้งห้าของนางเสร็จ ก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองนางแล้วก็ได้เห็นนางกำลังมองเขาด้วยดวงตาที่นํ้าตาคลอเบ้า968
เขาตื่นตระหนก ก่อนจะถามด้วยเสียงเบาๆ“ยังเจ็บอยู่งั้นหรือ？”“ปะ เปล่า”เมื่อรู้ว่าตัวเองแพ้อย่างราบคาบ หลานเยาเยาจึงได้แอบกัดปากตัวเอง ก่อนจะรีบดึงมือกลับแต่ไม่ทันได้ระวังจนใช้แรงมากเกินไป ทำให้นิ้วมือที่เพิ่งถูกทายาไปเมื่อสักครู่นี้ถูกบาดจนเป็นแผล แล้วเลือดสดๆก็ไหลลงไปยังจิ่วเซียวหวงเพ่ย เลือดถูกดูดเข้าไปทันทีและเสียงบรรเลงก็ดังขึ้นมา“เต๊ง……”หลานเยาเยาตะลึงงัน จ้องมองไปยังกู่ฉินอย่างจดจ่อมันบรรเลงเอง？เย่แจ๋หยิ่งนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะฉีกผ้าบนชุดของตัวเองแล้วพันแผลให้กับนางหลังจากพันแผลเสร็จ ทั้งสองก็จ้องมองไปยังสายกู่ฉินพร้อมกันแต่น่าเสียดาย เพราะมันดังขึ้นมาเพียงครั้งเดียว ก็ไม่มีเสียงดังขึ้นมาอีกเลยความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในแววตาของหลานเยาเยา ทันใดนั้นนางก็หยิบเข็มเงินขึ้นมากำลังจะแทงไปยังนิ้วมือของตัวเอง แต่กลับถูกเย่แจ๋หยิ่งห้ามเอาไว้“เจ้าจะทำอะไร？”“เลือด มันกำลังดื่มเลือด ข้าต้องให้เลือดมัน บางทีอาจจะได้ผลก็ได้”969
ในเมื่อหลังจากดื่มเลือดแล้ว มันสามารถบรรเลงได้เอง เช่นนั้นนางก็จะให้มันดื่มไปอีกสักหน่อย ไม่แน่มันอาจจะดีใจจนบรรเลงเพลงเองก็เป็นได้“ไม่ต้อง บางทีกู่ฉินตัวนี้อาจจะไม่ต้องดื่มเลือด”“หมายความว่าอย่างไร？”หลังจากที่เย่แจ๋หย
