ิดตรงไหนกัน？ได้ยินเช่นนั้น！เย่แจ๋หยิ่งถึงกับนิ่งชา ด้วยความไม่อยากจะเชื่อมองไปยังนางแล้วหลานเยาเยาก็ได้พูดต่อ“เช่นนั้นท่านสามารถที่จะไม่จ้องพื้นนํ้าแข็งตลอดเวลาได้หรือไม่？หากท่านทำเรื่องเหล่านี้ได้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่บังคับตัวเองให้ดีดกู่ฉิน”ถึงนางจะดีดบรรเลงกู่ฉินอยู่ตลอดเวลา แต่ทุกสิ่งอย่างที่เย่แจ๋หยิ่งทำนั้นนางรู้เห็นทั้งหมดจึงไม่สามารถที่จะให้เขาพยายามอยู่ฝ่ายเดียว967
โดยที่ตัวเองทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง？นี่ทำให้เย่แจ๋หยิ่งพูดจาไม่ออก เขาได้เพียงมองนางอย่างจดจ่อ ก่อนจะนิ่งเงียบไปนานแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยเสียงเบา“ก็ได้ เช่นนั้นเราทั้งสองพักกันก่อนสักประเดี๋ยวเถอะ”พูดไป เย่แจ๋หยิ่งเอื้อมมือมาจับนางเอาไว้ แต่กลับหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสกับนิ้วที่บวมแดงของนาง แล้วหยิบขวดยาออกมาจากภายในเสื้อ แล้วทาให้กับนางเมื่อเห็นท่าทางที่ระมัดระวังของเขา เพราะกลัวนางจะเจ็บ และเขายังค่อยเป่านิ้วของนางเบาๆอีกด้วย หลานเยาเยาจึงไม่ได้ขยับตัวแล้วปล่อยให้เขาทายาให้กับนางอย่างว่าง่ายนางรู้ดีว่ายาในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บของตัวเองนั้นดีกว่ายาที่เย่แจ๋หยิ่งทาให้เป็นหลายเท่า แต่นางก็ไม่คิดทีจะหยิบมันออกมาเพราะว่าตอนนี้เย่แจ๋หยิ่งอ่อนโยนเป็นอย่างมาก……อ่อนโยนถึงกับทำให้นางไม่อยากให้เขาหยุดถ้าหาก……เวลาสามารถหยุดนิ่งได้ นางก็อยากจะให้มันหยุดในช่วงเวลาเช่นนี้แต่น่าเสียดายที่ไม่มีถ้าหากไม่เช่นนั้นมันก็คงจะสามารถอย
