จางอวิ๋นยื่นมือออกไป ปลายนิ้วคีบเอา พลังเซียนเหี่ยวเฉา ที่เหลือรอดอยู่เพียงเส้นเดียวออกมาจากร่างศพที่แห้งกรังตรงหน้า
“ระดับจอมมารนี่หนังเหนียวตายยากตายเย็นชะมัด!”
เห็นสภาพศพแล้วเขาก็อดส่ายหน้าด้วยความเสียดายไม่ได้
เมื่อเทียบกับพวกบรรพชนสำนักเทียนหลิวแล้ว จางอวิ๋นรู้ดีว่าระดับจอมมารวายุนั้นตึงมือกว่าหลายเท่า ตอนที่เขาแบ่งร่างแยกออกไป เขาจงใจแบ่ง พลังเซียนเหี่ยวเฉา ติดตัวไปหลายเส้น นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่เพียงพอ จนต้องอัดเพิ่มเข้าไปอีกสิบกว่าเส้นถึงจะเอาอยู่
แต่ผลจากการถูกรุมทึ้งกัดกินเมื่อครู่ พลังเซียนเหี่ยวเฉานับสิบกว่าเส้นก็ถูกใช้จนเกลี้ยง เหลือรอดกลับมาแค่เส้นเดียว!
ทำเอาเขารู้สึกปวดใจจี๊ดๆ ขึ้นมาทันที
ก็แหม… พลังเซียนเหี่ยวเฉาทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่แค่พันกว่าเส้น ต้องใช้สอยอย่างประหยัดสิเฮ้ย! ขาดทุนย่อยยับชัดๆ!
“แถมศพนี่สภาพก็ดูไม่ได้เลยแฮะ!”
มองดูซากศพที่แห้งเหี่ยวจนแทบไม่เหลือเนื้อหนัง จางอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่
พลังเซียนเหี่ยวเฉา นี่ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือพอกัดกินเสร็จแล้ว มันจะสูบพลังชีวิตไปจนเกลี้ยง สภาพศพจะเน่าเฟะแห้งกรอบจนเอาไปทำประโยชน์ต่อยากนี่สิ
แท่นอัญเชิญ นั้น ทุกครั้
