33
ยังเดินไม่ถึงจุดปลายสุดของเส้นทาง นางลองประมาณเวลาที่ใช้ไป ก็เกือบจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วเดินต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง หากยังไม่ถึงจุดปลายสุดอีกล่ะก็ นางก็จำเป็นต้องกลับไปแล้วล่ะขณะเดินอยู่จู่ๆเส้นผมที่คลออยู่บนหน้าอกของนาง ก็ถูกลมพัดจนปลิวขึ้นมาหลานเยาเยาตกตะลึงไปชั่วครู่!ที่นี่มีอากาศหายใจก็ไม่เลวแล้ว ทำไมถึงมีลมได้ล่ะ?ด้านหลังเป็นช่องทางเดินกลับไปที่เดิม ด้านหน้าเป็นปลายสุดของเส้นทางที่มองไม่เห็น แล้วลมนี้มาจากไหน?“ ตึ๊ก ตึ๊ก ตึ๊ก ……”มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากไกลๆเข้ามาจนใกล้ ก้าวเดินช้าๆ ไม่ใช่จากด้านหน้า แต่เป็นด้านหลังนางหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ทว่าดวงตาของนาง กลับเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นเป็นเย่แจ๋หยิ่ง ……เขาแต่งกายด้วยชุดขาวกระจ่างยิ่งกว่าหิมะ ผมดำขลับราวนํ้าหมึกมัดรวบยกสูงใบหน้าขาวเนียนแผ่ไอเย็นชาไม่ยอมให้ผู้คนเข้าใกล้ออกมาหลายส่วน934
ดวงตายังคงลึกลํ้าราวกับวังนํ้าวน ราวกับเป็นเทพเซียนผู้อมตะ ผู้อยู่เหนือสรรพสิ่งทั้งปวง ไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจกลํ้ากลายความสูงศักดิ์และความเป็นราชาของเขาได้เพียงแต่……ไม่มีบาดแผลใด ๆ บนร่างกายของเขาเลย ไม่มีแม้กระทั่งรอยของเลือดสักรอยเดียวกระทั่งสีหน้าอันเผือดขาวหรือซีดเซียว ก็ยังไม่มีปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย“ เย่แจ๋หยิ่ง …..”เป็นภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ?แต่ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงของนาง ฝีเท้าที่ก้าวเดินเป็นจังหวะเนือยๆ อย่างเกียจคร้านของเขาก็
