ค่อยๆหยุดลง ดวงตาอันลึกลํ้าเย็นชาจับจ้องนางเขม็ง“ หนานซู่ ？”หลังจากนั้นไม่นานเขาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นเสียงหนึ่ง: “ที่นี่จะมีเสียงของนางอยู่ได้อย่างไรกัน?”ต่อจากนั้นเขาก้าวอย่างเฉื่อยชาอีกครั้งตรงไปยังหลานเยาเยาทางหลานเยาเยานั้น ก็ได้ร้องเรียกชื่อของเย่แจ๋หยิ่งไปหลายต่อหลายครั้งแล้วแต่แล้วก็ดูเหมือนว่า ในการร้องเรียกครั้งแรกนั้น เขามีการสัมผัสรับรู้ได้ แต่เมื่อส่งเสียงร้องเรียกครั้งถัดไป เขากลับไม่ได้ยินมันเสียแล้ว935
สายตาจ้องมองดูเขาเดินตรงเข้ามาหาตนเอง ทั้งยังเดินผ่านร่างของนางไปอีกด้วย …….แต่แล้ว!ในเวลานั้นเอง ชายที่ดูเหมือนกับเย่แจ๋หยิ่งทุกประการคนนั้น คล้ายว่าจู่ๆก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ในดวงตาปรากฏคลื่นความเจ็บปวดผืนหนึ่งวาดผ่าน วินาทีถัดมาเขาก็กุมเข้าที่หัวใจของตัวเองเขาหันกลับไปทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน มองไปยังที่ที่หลานเยาเยาอยู่ แต่กลับไม่มีใครจากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไป สัมผัสอากาศว่างเปล่าตรงหน้า แต่กลับไม่มีอะไรอยู่เลยเมื่อมองไปยังมือที่เอื้อมมาหาตัวเอง อีกทั้งเป้าหมาย คือหน้าอกของนางอีกต่างหาก ดวงตาของนางก็พลันเปลี่ยนไปทันที รีบหลบหลีกอย่างรวดเร็วเชี่ย!ภาพลวงตาอย่างเจ้า ยังมีหน้าคิดจะมาเอาเปรียบกันอย่างนั้นหรือ?ไม่มีทางซะหรอก!ต่อให้เขาสัมผัสโดนตัวนางไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้!สุดท้ายแล้ว นางก็ต้องยืนดูมือข้างหนึ่งที่
