พยายามยื่นมาข้างหน้าตนเอง พยายามลูบไปลูบมา แม้ว่าจะไม่สามารถสัมผัสโดนได้ก็จริง แต่ความรู้สึกนั้น มันก็เป็นอะไรที่แปลกประหลาดน่าดูด้วยเหตุนี้ นางถึงได้ไม่ยอมอย่างไรล่ะ!936
“เฮอะ……”“ ข้าคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!”ชายคนนั้นบ่นพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง เก็บมือที่ยังคงหลงเหลือความรักความอาวรณ์กลับมา จากนั้นจึงหันกายเดินจากไปเมื่อมองไปยังเงาร่างด้านหลังของชายคนนั้น ที่ค่อยๆจางหายไปทีละน้อย หลานเยาเยากลับรู้สึกว่าด้านหลังของเขา ดูเปลี่ยวเหงาเศร้าโศกอย่างบอกไม่ถูกหลานเยาเยาเงียบงันลงไปชั่วขณะนางหยิบมีดผ่าตัดที่คมกริบหาใดเปรียบ ออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บสลักรอยสัญลักษณ์ลงไปบนกำแพงนํ้าแข็งจากนั้นจึงเดินกลับไปโดยใช้เส้นทางเดิมนางเกือบจะลืมเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งไปเสียแล้ว พิณจิ่วเซียวหวงเพ่ย ก็ตกลงมาพร้อมๆ กับพวกเขา บางทีอาจจะตกลงมา ตรงตำแหน่งเดียวกันกับที่พวกเขาตกก็เป็นไปได้นางจำเป็นต้องตามหามันให้พบบางทีมันอาจจะมีบทบาทสำคัญกับที่นี่หวังแค่ว่าเมื่อมันตกลงมาจากความสูงขนาดนั้น มันจะยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่ชำรุดเสียหายไปเสียก่อนเมื่อโอบกอดความหวังในการตามหา พิณจิ่วเซียวหวงเพ่ย เอาไว้ในอก หลานเยาเยาก็ก้าวเท้าเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่รู้ว่าเกือบจะไปถึงตำแหน่งที่เย่แจ๋หยิ่งอยู่เมื่อครู่นี้แล้ว937
ในขณะที่เดินไปถึงมุมเลี้ยวโค้งจู่ๆนางก็ชะงักฝีเท้าโดยพลันเพราะเย่แจ๋หยิ่งในชุดคลุมสีดำยืนอยู่ตรงกันข้
