ุธโดยตรง ใช้เหวี่ยงโจมตีลูกน้องของราชครูใหญ่ไปมา ลูกน้องเหล่านั้นต่างก็กลัวว่า จะทำร้ายเจ้านายน้อยๆๆๆ ของพวกเขาจนได้รับบาดเจ็บ จึงไม่กล้าใช้อาวุธนอกจากบรรดาลูกน้องที่พยายามจะชิงตัว เจ้านายน้อยๆๆๆกลับมาแล้ว ยังมีบางส่วนที่เหินบินเข้ามาลอบโจมตีนาง และบางส่วนก็หลบหลีกเปิดทางในขณะที่คนกลุ่มนั้นกำลังจะเหินบินขึ้นมายังต้นบุพเพนั่นเองหลานเยาเยากระตุกด้ายสีเงินอย่างแรง ดึงเอาร่างเหลนชายของราชครูใหญ่เข้ามา ขว้างเข้าไปกวาดบรรดาคนที่จะลอบสังหารนางกระเด็นไปคนละทิศคนละทางในเวลานั้นเอง“ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ…… ”อาวุธลับที่คมกริบหาใดเปรียบสามชิ้น พลันพุ่งออกมาจากกลางอากาศ เล็งเป้าหมายไปยังจุดตายของนางโดยตรงทำไมยังมีคนที่ลอบซุ่มโจมตีหลงเหลืออยู่ ?ในเวลานั้นนางโอบพิณไว้ในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างยึดจับด้ายสีเงินอยู่ หากต้องการหลบหลีกอาวุธลับ นางจำเป็นต้องปล่อยมือข้างใดข้างหนึ่งออกด้วยเหตุนั้น!นางตัดสินใจอย่างฉับพลัน ตั้งพิณในมือลงบนต้นบุพเพ ตรงตำแหน่งที่กิ่งไม้กิ่งหนึ่งเคยถูกคนตัดไปก่อนหน้านี้917
ด้านบนนั้น ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่สีเขียวครึ้ม ทั้งยังมีเศษใบไม้สีเหลืองเหี่ยวเฉาสุมแน่นจนเต็มต่อจากนั้น จึงสะกิดปลายนิ้วเท้าเบาๆ เหินกายบินขึ้นไปเหยียบบนพิณจิ่วเซียวหวงเพ่ยอย่างไรก็ตาม!สิ่งที่ทำให้หลานเยาเยาคาดไม่ถึงก็คือ นางเพิ่งหลบอาวุธลับสามชิ้นนั่นพ้นไปหมาดๆ กลับมีอาวุธลับอีกสามชิ้นโจมตีเข้ามาอีก ทั้งยังพุ่งเข้า
