มีจุดมุ่งหมายอะไร”“……”ยังไม่เมาหรือ874
ดังนั้นเย่แจ๋หยิ่งจึงรินเหล้าไปอีกสองแก้ว จนกระทั่งหลานเยาเยาดื่มจนหมด แล้วพูดด้วยนํ้าเสียงที่ยั่วยวนอีกครั้ง“โธ่ ข้อเสนอของข้าเป็นอย่างไร”เอ่อ……ข้อเสนออะไรกันหลานเยาเยาทำปากพึมพำ ราวกับกำลังคิดหนักดูเหมือนว่าสิ่งของทุกอย่างของเย่แจ๋หยิ่งล้วนแต่เป็นข้อเสนอของนาง ช่างเป็นข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้ จะต้องดีมากแน่นอน“ตกลง ดีมาก!”“เพียงแค่เขียนชื่อของเจ้าลงไปบนบันทึกนี้ เจ้าก็สามารถยึดทรัพย์สินครอบครัวของข้าได้ ครอบครองตำหนักของข้า และยังสามารถไล่ข้าออกไปได้”พูดจบเย่แจ๋หยิ่งก็ได้หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอ้อมแขน หลังจากเปิดออก ก็หยิบกระดาษข้างในออกมา จากนั้นก็ยื่นให้กับนาง“ฮื้ม คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องดี ๆขนาดนี้ ข้าดูหน่อย”หลานเยาเยารับกระดาษแผ่นนั้นมาดู พบว่าตัวอักษรบนนั้นดูมั่วไปหมดเหมือนกับไส้เดือนกำลังคลานเห็นไม่ชัด เห็นไม่ชัดเลยจริง ๆ!875
อย่างไรก็ตามเมื่อดวงตาของนางมองไปบนซองจดหมายของเย่แจ๋หยิ่ง ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที และคว้ามันมาไว้“นี่คืออะไรหรือ”มองไปยังตัวอักษรตัวใหญ่บนซองจดหมาย นางมองแล้วมองอีก“ข้ารู้จักตัวอักษรสองตัวนี้ แต่ง…..แต่งอะไรนะ”“นี่เป็นโฉนดที่ดินตำหนักของข้า” สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งมีความกังวลเล็กน้อย“โฉนดที่ดินหรือ”“อื้ม! นี่คือโฉนดที่ดิน”“โอ้ ที่แท้ก็โฉนดที่ดิน โฉนดที่ดินอะไรนะ ขนมปังกรอบหรือ น่องไก่หรือ ไม่สิ ขา
