นใดนั้น！“ซ่า……”เหมือนว่าจะมีคนโผล่ขึ้นมาจากนํ้า และเสียงก็อยู่แค่ด้านหลังนางนี้เองดังนั้น！หลานเยาเยาจึงรีบหันหลังไป พริบตาเดียวก็เห็นเป็นเย่แจ๋หยิ่งผมเผ้าที่เปียกปอน ใบหน้าที่ซีดเซียว และอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาของเขา………“เจ้าไปที่แห่งใดมา?” นางถามเขาอย่างไรก็ตาม ในใจก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเพียงแต่ว่า……เหตุใดนางหาเขาอยู่ตั้งนานสองนานถึงไม่เจอ?เหตุใดเพลานี้ถึงได้มาโผล่อยู่ข้างหลังนาง? ที่ที่เขาอยู่ในขณะนี้ นางก็จำได้ว่านางเคยลงไปหาแล้วแต่ ข้อสงสัยของนางก็ไม่มีผู้ใดให้คำตอบได้เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ตอบคำถามนาง แต่พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้า มองตาของนางอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็ถือวิสาสะกุมใบหน้าของนาง แล้วจุมพิตลงบนริมฝีปากแดงที่ชุ่มฉํ่าของนางอย่างไม่บอกกล่าวอื้ม……จุมพิตที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้นางมึนงงไปในทันใด851
ราวกับสติที่ล่องลอยหายไป ทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ไม่เคยวาดฝันเย่แจ๋หยิ่งที่เหมือนจะกลัวการปฏิเสธของนาง จึงเลื่อนมือข้างหนึ่งไปด้านหลังศีรษะของนาง ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนลงไปบนเอวบาง เพื่อโอบนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่นริมฝีปากที่เย็นชํ่า………สัมผัสที่เหมือนดั่งไฟฟ้าสถิต……ความทรงจำมากมายที่ท่วมท้น ทิ่มแทงหัวใจของนางอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า……หลานเยาเยาที่เริ่มได้สติขึ้นมา ก็พยายามดิ้นรนอย่างสุดความสามารถเย่แจ๋หยิ่งที่เหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว จึงพาร่างทั้งสองดำดิ่งลงใต้นํ้าไปด้วยกัน
