ไม่จากนั้น!หลานเยาเยาก็มาถึงหอไตรอย่างรวดเร็วแต่ หน้าประตูหอไตรมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา คนที่คุ้มกันไม่ใช่พระสงฆ์ในวัดหลวง แต่เป็นองครักษ์ของวังหลวงที่ฮ่องเต้ส่งมารักษาความสงบเรียบร้อยเหมือนว่าจะเข้าไปดูโจ่งๆไม่ได้แล้วแหล่ะ“หึ！”หลังหัวเราะออกมาเบาๆ หลานเยาเยาก็หรี่ตาลง หลบเลี่ยงจากไปเมื่อเปลี่ยนเส้นทาง นางก็ย่องเบาเลี่ยงการลาดตระเวนขององครักษ์ ลอบมาด้านหลังของหอไตร832
เจอหน้าต่างอยู่หลายบานจึงพยายามจะเปิดออก แต่ก็เปิดไม่ได้สักบาน เพราะหน้าต่างมันถูกลงกลอนจากด้านในหมดหนทางหลานเยาเยาทำได้แต่จำใจเหาะขึ้นไปบนชั้นสอง แล้วพยายามเปิดหน้าต่างอีกครั้ง ซึ่งเหมือนกับชั้นแรกมิผิดเพี้ยน พวกมันต่างถูกลงกลอนจากด้านในนางจึงกะว่าจะใช้วิธีที่เฉียบขาดกว่านี้ในการเปิดหน้าต่าง แต่ก็เห็นว่ายังเหลืออีกบานสุดท้ายยังไม่ได้ลองเปิดดูก็เลยว่าจะไปลองเปิดดูสักหน่อยถ้าเกิดว่าหน้าต่างมันเปิดของมันอยู่แล้วล่ะ?มันจะไม่เป็นการเสียทั้งเวลาและพลังงานที่ดันไล่เปิดทุกบานมาตั้งนานอย่างนั้นรึ?ไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว นางก็จะทำอย่างนี้นี่แหล่ะแต่สิ่งที่ไม่คิดไม่ฝันก็คือ คราวนี้มันได้ผล“แอ๊ด……”เมื่อเสียงอันแผ่วเบาของหน้าต่างที่เปิดออกดังขึ้น คิ้วของหลานเยาเยาก็เผยถึงความสุขหลังจากเข้ามาแล้ว นางก็เริ่มค้นหาของไปทั่วสิ่งที่ทำให้นางเจ็บหัวก็คือ นอกจากของบนชั้นหนังสือจะมีแต่คัมภีร์และคัมภีร์แล้วมันยังหนา และคละกันไปหมดมีอยู่ไม่กี
