“ไห่ไห่ นี่คือศิษย์น้องของเจ้า!”จางอวิ๋นหันไปบอกกล่าวกับเจ้าตัวเล็กอู๋ไห่ไห่ได้ยินดังนั้น ดวงตาเล็กๆ ใสแจ๋วก็ฉายแววอยากรู้อยากเห็น จ้องมองสำรวจอวี่เว่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้น “ส… ศิษย์น้อง!!”อวี่เว่ย “……”มุมปากของนางกระตุกยิกเกินไปแล้ว! นี่ข้าตกต่ำถึงขนาดกลายเป็นศิษย์น้องของเด็กทารกที่ยังไม่หย่านมไปแล้วรึ…ฟุ่บ!ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ร่างก้อนแป้งขาวนุ่มนิ่มนั้นก็พุ่งเข้าใส่ดุจลูกกระสุน“ว้าย!”นางตกใจจนเผลอกรีดร้องออกมา สัญชาตญาณสั่งให้รับร่างนั้นไว้“ส… ศิษย์น้องกอด!!”อู๋ไห่ไห่โถมตัวเข้ามาในอ้อมกอดของอวี่เว่ย แล้วใช้แก้มยุ้ยๆ นั้นถูไถไปมาบนหน้าอกของนางอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังค้นหาความอบอุ่นที่คุ้นเคยการกระทำนี้ทำเอาใบหน้าของอวี่เว่ยแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู นางทำตัวไม่ถูก รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากจางอวิ๋น “ท่านอาจารย์ นี่มัน…”“ศิษย์พี่สี่ของเจ้าก็ขี้อ้อนแบบนี้แหละ…”จางอวิ๋นกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แต่จู่ๆ ก็เห็นอู๋ไห่ไห่ที่กำลังถูไถอย่างเพลิดเพลินชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นงุนงงเหมือนจะสัมผัสได้ว่า… ‘ทำไมมันแบนราบเรียบเยี่ยงนี้?’เจ้าตัวเล็กดีดตัวผละออกทันที แล้วพุ่งกลับไปหาเถากู่
