่ฉินตัวนี้ไปด้วยเหมือนกันไม่แน่อาจจะมีเรื่องอัศจรรย์ใจที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นก็ได้เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บของจื่อเฟิงที่ยังไม่หายดี หลานเยาเยาจึงพามาแค่จื่อซีเท่านั้น790
เมื่อมาถึงประตูใหญ่ รถม้าส่วนตัวที่แดงดุจดั่งเปลวไฟของนางได้มาจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว นางเดินมาจะก้าวขึ้นรถม้า แล้วยกม่านขึ้นเพียงแต่ ยังไม่ทันได้ขึ้นไปในรถม้าร่างก็ชะงักไปแล้วนางก็ถอยออกมา ยืนอยู่บนที่นั่งของคนขับรถม้า ตรวจรถม้าดูให้แน่ใจอยู่พักหนึ่งแล้วก็ยกม่านขึ้นอีกครั้ง มองดูเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งนิ่งอกผายไหล่ผึ่งอยู่ด้านในอย่างสงสัย“หากข้าไม่ได้มองผิดไป นี่เป็นรถม้าของข้า และไม่อนุญาตให้คนภายนอกเข้ามา”นางเน้นเสียงที่คำว่าไม่อนุญาตให้คนภายนอกเข้าอย่างเต็มที่นี่เป็นกฎของนางและมิมีใครหน้าไหนไม่รู้กฎนี้จึงเป็นไปไม่ได้ที่เย่แจ๋หยิ่งจะไม่รู้งั้นเขาจะมากวนประสาทอะไร?“เจ้าดูไม่ผิดหรอก ขึ้นมาเถอะ!”อะไรวะ?หูนางต้องดับไปแล้วแน่ๆเช่นนั้นนางจึงขำแห้งออกมา อดไม่ได้ที่จะเอามือกอดอก พลางยกริมฝีปากที่แดงดุจเปลวไฟขึ้น: “อ๋องเย่·····”791
“รถม้าของข้าใช้ไม้จินสื่อหนานสร้างขึ้น อีกทั้งการแกะสลักและลายเส้นบนรถม้าต่างเป็นทักษะการแกะสลักไม้ที่หาไม่ได้อีกแล้วสำหรับผ้าม่านและตัวม้านั้นไม่ต้องพูดถึง ใช้แต่ของที่ดีที่สุดทั้งนั้น มีสิ่งที่คนในราชวงศ์บางคนไม่มีด้วยซํ้าไปมันเป็นไปด้วยฝีมือในการสร้างและวัสดุที่ใช้ทั้งสิ้น หากเป็นในแง่ของความรู้สึก ก็นั
