างเมื่อครู่เขาเห็นหมดตำตา เขาไม่เคยคิดเลยว่า จ้าวซื่อผู้อ่อนโยนและมีคุณงามความดีจะมาค้นดูของของเขาอีกทั้งยังเป็นของสำคัญของเขาอย่างจดหมายอีก“ไม่ใช่ว่านายท่านบอกว่าคํ่าๆจะมาพักผ่อนที่ห้องของข้าหรอกฤา? ดึกดื่นปานนี้แล้ว ข้าเห็นว่าท่านยังไม่มาก็ตระหนักว่า นายท่านมีความกังวลในงานราชสำนัก แน่นอนว่าจะต้องวุ่นอยู่กับงานในห้องหนังสือจนลืมชั่วยามเป็นแน่แท้เช่นนั้น ข้าจึงมาดูนายท่านที่ห้องหนังสือ แล้วก็ไม่นึกว่านายท่านจะไม่อยู่ แต่แสงในนี้ก็ยังคงสว่างจ้า จึงคิดว่าท่านคงออกไปทำธุระส่วนตัว785
ดังนั้น จึงได้เข้ามาในห้องหนังสือรอท่านกลับมา พอเห็นว่าบนโต๊ะนั้นค่อนข้างรกจึงถือวิสาสะจัดเรียงให้เจ้าค่ะไม่รู้เลยว่านายท่านจะกลับมาไม่ให้สุ้มให้เสียง ทำข้าตกใจแทบแย่เลยนะเจ้าคะ”ประโยคสุดท้ายทำ เสียงเหมือนสาวน้อยพูดออกมา“หึหึ ฮูหยินนี่คารมคมคายดียิ่งนัก เมื่อครู่เห็นสิ่งใดไปบ้างเล่า?”“ข้าหาได้เห็นสิ่งใดไม่เจ้าค่ะ นายท่าน ท่านก็รู้ ว่าตั้งแต่เล็กข้าหาได้เป็นคุณหนูในเรือนใหญ่ไม่ ไม่เคยได้รํ่าได้เรียน ไม่รู้หนังสือหรอกเจ้าค่ะ”“ไม่รู้หนังสืองั้นรึ?”หลานเฉินมู๋ส่งเสียงฮึมฮัมอย่างเยือกเย็นได้เห็นจ้าวซื่อที่ยังงามสง่าและอ่อนโยนไม่เลิกอยู่ในขณะนี้ เขาก็รู้สึกว่าน่าขันสิ้นดีและแล้วก็บีบคอของนาง พร้อมพูดด้วยท่าทางที่น่ากลัว“ฮูหยินไม่รู้หนังสือจะดีที่สุด ดูหน้าของจิ่นเอ๋อเอาไว้ ครั้งนี้ข้าจะปล่อยไป หากมีครั้งหน้าละก
