กไปในทันทีหลานเยาเยาไม่ได้ตามออกไปสิ่งที่นางต้องทำตอนนี้คือรอ……เป็นอย่างที่คิด!ผ่านไปได้ไม่นาน หลานเยาเยาก็เห็นเงาเงาหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ห้องหนังสือ คนคนนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นผู้ขึ้นอยู่กับเรือนสนมที่ถูกยกขึ้นมาอย่างจ้าวซื่อ ซึ่งเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดหลานจิ่นเอ๋อนั่นเองตามการเฝ้าดูของนางพบว่าจ้าวซื่อมักจะเข้ามาในห้องหนังสือของหลานเฉินมู๋เป็นประจำ และมักจะเป็นช่วงที่หลานเฉินมู๋ไม่อยู่เสมอทุกครั้งที่นางเข้าไป แม้จะไม่ถึงขั้นรื้อค้นข้าวของ แต่ก็จะค้นดูหลักฐานจดหมายการติดต่อของหลานเฉินมู๋ที่อยู่บนโต๊ะเสมอครั้งนี้ก็เช่นกันด้วยเหตุที่หลานเฉินมู๋ออกไปอย่างรีบร้อน จึงแค่พับๆจดหมาย สอดไว้ในหนังสือแล้วก็รีบออกไปดังนั้น!จ้าวซื่อจึงหาจดหมายเจออย่างรวดเร็วนางรีบอ่านข้อความด้านในจดหมาย แล้วก็รีบพับจดหมาย สอดคืนในหนังสือโดยที่จำนวนหน้าในหนังสือเท่าเดิมทุกกระเบียดนิ้ว784
ขณะที่ทุกอย่างเสร็จสิ้นจ้าวซื่อก็รีบหันหลังจะออกไปแต่กลับเห็นหลานเฉินมู๋ที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ยืนอยู่ตรงประตู หรี่ตาลง สายตาจับจ้องมาที่นางอย่างน่าสะพรึงกลัวจ้าวซื่อดูตกใจสุดขีดหลังจากได้สติ ก็รีบยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยน และค่อยๆเดินเข้าไปหาเขา“นาย นายท่าน ท่านไปที่ใดมาฤา?”“มืดคํ่าปานนี้ฮูหยินมาทำการใดในห้องหนังสือรึ?” หลานเฉินมู๋ไม่สนใจการออดอ้อนของจ้าวซื่อนํ้าเสียงของเขาเยือกเย็น ส่วนสายตาก็ไตร่ตรองดูอย่างดีทุกสิ่งทุกอย่
