นางเพียงแค่อยากดู วันนี้ที่สลายการโจมตีที่มีอันตรายถึงชีวิตให้นางใช่เขาหรือไม่เพียงแค่เท่านั้นเพียงแต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็ยิ้มแล้วเอ่ยอย่างเยือกเย็น ตัดบทพูดของนาง“ช่างเหอะ ข้าอนุญาตแล้ว เจ้าลงไม้ลงมือกับข้าเถอะ?”“……”นี่ยังเป็นเย่แจ๋หยิ่งอยู่รึเปล่า?หลานเยาเยาหัวเสียนิดหน่อย ดึงมือตัวเองกลับมาทันทีแต่ที่น่าแปลกก็คือมือของนางดึงกลับมาได้แล้ว แต่อีกมือหนึ่งกลับถูกเขาคว้าไว้ และยังจับไว้แน่นกว่ามือข้างก่อนหน้านั้นหลานเยาเยาดึงกลับมาอีกครั้งจากนั้น นางก็มองดูมือที่ถูกจับไว้อีกข้างหนึ่งด้วยความเหนื่อยใจ“หู้ว……”“ท่านจะขวางข้าไว้ใช่หรือไม่? ก็ดี! ข้าจะอยู่เล่นเป็นเพื่อนท่านจนถึงที่สุด”นางไม่เชื่อ นางจะดึงกลับมาไม่ได้เชียวหรือ?ด้วยเหตุนี้！714
นางจึงเอามือที่ไม่ได้ถูกจับไปไว้ข้างหลัง จากนั้นก็ออกแรงดึงมือตัวเองกลับมาใครจะรู้ ดึงกลับมากี่ครั้งก็ไม่ได้ผลหลานเยาเยาขึ้นไปบนเตียงทันที ระหว่างที่ดึงไปดึงมาขณะที่นางไม่ทันได้ระวังตัว คนทั้งคนก็ล้มลงไปอยู่ในอ้อมอกของเย่แจ๋หยิ่งหลานเยาเยาตกใจ คิดจะปีนขึ้นมาทันทีทันใดนั้นกลับโดนหมุนพลิกตัว นางจึงโดนเย่แจ๋หยิ่งทับไว้ด้านล่าง มือทั้งคู่ก็โดนจับไว้อย่างแน่นหนา“เย่แจ๋หยิ่ง”นางเรียกชื่อเขาขึ้นมาคำหนึ่งด้วยโทสะ นิ้วมือกลับสัมผัสโดนจุดชีพจรบนข้อมือของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้นางตกใจทันที เบิกตาโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน“ท่าน……”เย่แจ๋หยิ่งเหลือบม
