องไปที่มือของนางแวบหนึ่ง จากนั้นไม่ได้พูดอะไรมากก็จูบลงไปตรงริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของนางเป็นนาง!ความรู้สึกเช่นนี้และหลานเยาเยาก็ได้ตะลึงงันไปแล้ว……นางที่มีสติมาก ตอนนี้ความรู้สึกกลับสับสนไปหมด715
จนถึงช่วงเวลาที่นางดึงสติกลับมาได้ เย่แจ๋หยิ่งก็ได้ปล่อยริมฝีปากของนางแล้วจากนั้นก็จุ๊บไปที่หน้าผากของนางเบาๆ“นี่คือสิ่งตอบแทนที่คืนนี้ได้ช่วยเจ้าไว้ รสชาติดีมาก”หลานเยาเยาตะลึงไปอีกครั้ง!นางยังไม่ทันถาม เขาก็ยอมรับแล้ว คืนนี้ที่ช่วยนางไว้เป็นเขา และจูบเมื่อครู่ ก็คือสิ่งตอบแทนที่เขาขอเองนางจะสามารถทำอะไรได้?มีโทสะแต่ระบายออกมาไม่ได้ อยากจะต่อยคนก็ไม่ได้อีกรสชาติความรู้สึกนึกคิดผสมกันไปหมด ใจจิตสับสนเป็นที่สุดไม่มีทางอื่น นางทำได้เพียงผลักเย่แจ๋หยิ่งที่อยู่บนตัวนางออก จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก“เหอะเหอะเหอะ……”เมื่อหลานเยาเยาจากไปเย่แจ๋หยิ่งก็กระอักเลือดออกมา แต่มุมปากกลับยกขึ้นยิ้มทางนี้ หลานเยาเยาเหาะอย่างรวดเร็วกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง นางที่อารมณ์ไม่ปกติเข้าใจผิดเอานํ้าร้อนมาแทนนํ้าเย็นดื่มลงไป แล้วก็พ่นออกมาทันที“ร้อนร้อนร้อน……”“เยาเยา เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”716
สำหรับเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลานเยาเยาสันหลังเย็นวาบ ขณะที่หมุนตัวก็ถอยหลังไปสองสามก้าว มือทั้งสองข้างคํ้าบนโต๊ะมองเห็นเป็นป่ายเม่ยเซิง อดไม่ได้ที่จะโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง“เจ้าอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”ให้ตายสิ!ตอนที่นางเข้าม
