าทำไมถึงมองไม่เห็น?เย่แจ๋หยิ่งปีศาจที่ทำร้ายคนนี้ ทำให้จิตใจของนางว้าวุ่นไปหมด“ข้าคนเป็นๆตัวตั้งใหญ่ยืนอยู่ตรงนี้ เจ้า……มองไม่เห็นหรือ?”เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่ดี เขาโยนจื่อเฟิงกลับไปที่ห้อง ก็รีบอาบนํ้าทันที แล้วยังทานํ้าหอมด้วยตอนนี้เขาสวมใส่ชุดคลุมนอนหลวมๆ และยังอยู่ในท่าทางที่สง่าผ่าเผยมากๆก็เพื่อรอหลานเยาเยากลับมา ทำให้นางตะลึงจนตาเป็นประกายใครจะไปคิดได้……เขากลับโดนมองข้ามคนเป็นๆตัวตั้งใหญ่หล่อเหลาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ผู้หนึ่ง นางกลับมองไม่เห็นหัวใจของเขา แทบจะแหลกสลายแล้ว“มืดมิดไม่มีแสงไฟ ข้าไม่ลงมือก็นับว่าดีแล้ว”“เออะ!” พูดมีเหตุผล!717
ไม่ใช่ว่าหลานเยาเยามองไม่เห็นเขา แต่ท้องฟ้ามืดมากแล้ว มองไม่เห็นคนโดยสิ้นเชิงป่ายเม่ยเซิงปลอบใจตัวเองเฮ้อ……น่าเสียดายที่เขาตั้งใจแต่งตัว“สืบเรื่องเป็นเช่นไรบ้าง?”ยังไงซะป่ายเม่ยเซิงก็กลับมาแล้ว เช่นนั้นเรื่องที่เขาสืบจะต้องได้เรื่องแล้วเป็นแน่“ข้าออกโรง ยังจะสามารถกลับมามือเปล่าได้อีกหรือ?”“อ๋อ ล้างหูรอฟังอย่างตั้งใจ”หลานเยาเยาหาเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง ใช้แขนเสื้อ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากร้อน……คํ่าคืนดึกดื่นทำไมถึงได้ร้อนเช่นนี้?“พิณกู่ฉินจื่อหลิงเป็นพิณอันหนึ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก เป็นสิ่งของที่ผู้ที่รักหลงใหลในพิณตามหามาชั่วชีวิต แต่ในสายตาของคนที่รู้จักพิณเป็นนั้นก็เป็นเพียงสมบัติลํ้าค่าที่หายากยิ่งในโลกสำหรับคนที่ไม่รู้จักพิณ มันก็เป็นเพียงพิณ
