งที่อยู่ในอ้อมแขนของนาง แม้เพียงแวบหนึ่งเขาก็ไม่มองแต่ทว่า!เขาไม่ชอบการที่มีผู้ชายคนอื่นมาถูกเนื้อต้องตัวหลานเยาเยาเป็นที่สุด ดังนั้นจึงรีบแย่งจื่อเฟิงออกมาจากมือของหลานเยาเยา“ข้าไม่เป็นไร เขาบาดเจ็บหนักมาก เจ้าระวังหน่อย”หลานเยาเยาค่อนข้างเป็นห่วงจื่อเฟิงจากนิสัยของป่ายเม่ยเซิง คาดว่าเพียงแค่พ้นจากสายตานางไป จื่อเฟิงจะถูกเขาโยนทิ้งไปที่ไหนก็ไม่รู้และป่ายเม่ยเซิงเห็นเสื้อผ้าของจื่อเฟิงไม่เรียบร้อย ทั้งเสื้อคลุมก็ไม่มีแล้วจึงรีบเบิกตาโพลงแล้วถามขึ้น : “เขา……เขาทำอะไรกับเจ้าหรือ?”“……” หลานเยาเยาจนปัญญานิดหน่อย พูดกับเขาแกมหลอกล้อว่า : “ทำไมถึงไม่ถามว่าข้าทำอะไรกับเขา?”เสื้อคลุมของจื่อเฟิงโดนป้ายไปด้วยยาพิษที่ร้ายกาจนางก็ต้องถอดออกให้เขาเป็นแน่อยู่แล้ว709
“คิดว่าเขาก็คงไม่กล้าทำอะไรเจ้า เพียงแค่เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ส่งเขามาให้ข้า”หลังจากที่เขายืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วว่าหลานเยาเยาไม่ได้มีปัญหา จึงคิดจะจัดการชายหนุ่มในมือที่ขวางหูขวางตานี่ออกไปซะด้วยเหตุนี้!เขาจึงหันหลังเดินจากไปหลังจากจัดการชายหนุ่มที่ขวางหูขวางตานี่แล้ว เขาก็สามารถใช้นามการเจรจาการค้า ในการไปมาหาสู่กับหลานเยาเยาโดยลำพังเรื่องที่ทำให้จิตใจของคนตื่นเต้นได้ขนาดนี้ เขาเริ่มรู้สึกอดทนรอต่อไปไม่ได้แล้ว“รอก่อน”เมื่อเห็นป่ายเม่ยเซิงจะแบกจื่อเฟิงจากไปหลานเยาเยาจึงเอ่ยขึ้น :“ส่งให้จื่อซีดีกว่า!” ส่งให้ป่ายเม่ยเซิงนางอดห่วง
