ไม่ได้จริง“เยาเยา เจ้ายังไม่เชื่อถือข้าอีกหรือ?”ป่ายเม่ยเซิงน้อยใจนิดหน่อย ใช้สีหน้าเศร้าสร้อยมองหลานเยาเยา “ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อสักครู่มีคนบุกรุกเข้ามาในจวนแล้ว จื่อซีองครักษ์คุ้มกันของเจ้ากำลังทำการสอบสวนเขาอยู่!”“เช่นนั้นซาหมั่นเฉิงล่ะ?”นางคิดว่าซาหมั่นเฉิงมีความน่าไว้ใจกว่าป่ายเม่ยเซิง710
“เขาหรอ! เขาไม่อยากพบเจ้า คาดว่าตอนนี้ยังคงหลบในผ้าห่มระบายความทุกข์อยู่กับท่านโจ๊วก๊งหน่ะ!”（ท่านโจ๊วก๊งได้สมญานามว่า ‘เทพแห่งความฝัน‘）เอ่อ……ซาหมั่นเฉิงผู้นี้ หลังจากมาถึงตำหนักเทพธิดาของนางมาเป็นพ่อครัวให้นาง ก็หลบเลี่ยงนางมาตลอดเกรงว่าเมื่อพบเจอนางแล้ว จะควบคุมมีดที่อยู่ตรงเอวของตัวเองไม่ได้เพียงแต่……น่าน้อยใจขนาดนี้เชียวหรือ?ก็เพียงแค่ขอเขามาจากข้างกายของหานแสชั่วคราว……มาช่วยทำอาหารเอง มีอะไรน่าน้อยใจนักหนา?ความถนัดของก็คือพ่อครัวนี่!เห้อ!ไม่เข้าใจจริงๆดูท่าแล้วตอนนี้ก็มีเพียงแค่ป่ายเม่ยเซิงที่พอจะช่วยได้แล้ว“เช่นนั้นเจ้าพาจื่อเฟิงไปที่ห้องก็เขาก็ได้”จากนั้น นางก็เดินไปข้างๆป่ายเม่ยเซิง ตีไปที่บ่าของเขาอย่างจริงจัง “ส่งจื่อเฟิงกลับห้อง ขอมอบภารกิจที่เป็นเกียรติและยิ่งใหญ่นี้ให้แก่เจ้า”ป่ายเม่ยเซิงที่อึดอัดใจเป็นที่สุดเพราะความไม่เชื่อใจของหลานเยาเยา เวลานี้เมื่อเห็นมือของหลานเยาเยาวางอยู่บนไหล่ ใจก็พองโตขึ้นมา711
“เยาเยา เจ้าวางใจ ข้าไม่ทำอะไรเขาแน่”“อืม!”หลังจากที่ป่ายเม่ยเซิงพาจื่อเฟิงพ้นอ
