อกจากสายตาของหลานเยาเยา หลานเยาเยาก็เคลื่อนสายตาไปทางอื่น เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ก็หรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้จากนั้นก็หายตัวจากไปตำหนักเทพธิดา ห้องนอนชั่วคราวของเย่แจ๋หยิ่งประตูที่ปิดสนิท บนกลอนประตูที่ไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย มีมีดสั้นที่แหลมคมด้ามหนึ่งแทงเข้ามา หลังจากนั้นกลอนประตูก็ค่อยๆขยับขึ้นทันทีก่อนที่กลอนประตูจะตกถึงพื้นหลานเยาเยาที่ใส่ชุดแดงก็ผลักประตูห้องเบาๆ แฉลบตัวเข้ามา จากนั้นก็รับกลอนประตูที่ตกลงมาไว้หลังจากที่วางกลอนประตูลงเบาๆจากนั้นก็แวบตัวไปถึงข้างเตียงของเย่แจ๋หยิ่ง มองไปที่ม่านสีเข้มที่ปิดสนิท นางยื่นมือไปแหวกออกเบาๆใบหน้าที่หล่อเหลาดั่งเทพเซียนปรากฏอยู่ในสายตาสีหน้าของเขาดูดีมาก หายใจปกติทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ได้?ไม่ได้เจอมาตั้งสองสามวันแล้วไม่ใช่หรือ? หรือว่าเขากลับมานอนที่นี่ทุกคืน?712
มองดูโฉมหน้าของเขาอย่างเงียบๆ ดวงตาของหลานเยาเยามีประกายขึ้นมานิดหน่อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่จากนั้นนางยื่นมือไปคิดที่จะสัมผัสตรงชีพจรที่ข้อมือของเขา แต่พอใกล้จะถึง ข้อมือของตัวเองกลับโดนคว้าไว้ทันทีดวงตาที่เฉียบแหลมและเย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งเปิดขึ้นมาในทันใด เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น“ดึกขนาดนี้แล้ว เทพธิดามาที่ห้องของข้าคิดจะทำอะไร?”มองดูมือที่โดนจับไว้จนเกิดความเจ็บ หลานเยาเยากล่าวพร้อมรอยยิ้มอันเย็นชา :“คืนนี้มีขโมยเข้ามาในตำหนัก จึงมาสืบหา”บอกเหตุผลอย่างตร
