ขาเลยทีเดียวเล่หกยังสะบัดสายตามองนางอย่างเชิดหยิ่ง วิ่งตรงไปหาเย่แจ๋หยิ่งอย่างรวดเร็ว ถูไถออดอ้อนที่เรียวแขนของเขา“เชี่ย!”ยังมีหน้าอ้อนขอความเอ็นดูอีก!?หากว่าช้ากว่านั้นอีกนิดเดียว มันกินสิ่งที่อยู่ในมือของนางเข้าไปล่ะก็ เย่แจ๋หยิ่งจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ ดีไม่ดีอาจถึงขั้น เอามันไปโยนลงหม้อตุ๋นเลยก็เป็นไปได้“ไป!”สั้นๆง่ายๆเพียงคำเดียว นํ้าเสียงอ่อนโยนทั้งยังเจือกระแสความเอ็นดูบางเบา แต่น่าเสียดายที่นํ้าเสียงนี้ไม่ได้ใช้พูดกับหลานเยาเยา แต่ใช้พูดกับเล่หกเมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งสั่งให้ เล่หก เดินจากไป695
มุมปากของหลานเยาเยากระตุกหงึก เอ่ยพูดด้วยนํ้าเสียงกึ่งเหน็บแนมว่า:“ขอท่านอ๋องเย่ดูแลม้าสุดที่รักให้ดีด้วยล่ะ ไม่เช่นนั้นล่ะก็ เกิดกลายไปเป็นอาหารจีนจานอร่อยขึ้นมา ก็โทษใครไม่ได้แล้วล่ะนะ”เมื่อได้ยินคำพูดนั้น!เย่แจ๋หยิ่งหยุดชะงักฝีเท้า เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า “เทพธิดาก็ควรดูแลมือของตัวเองให้ดีก่อนเถอะ! หึ! ”พูดจบ ก็หันกายเดินออกจากห้องนอนของนางมา กระทั่งหน้าก็ยังไม่หันกลับไปมองด้วยซํ้าหมายความว่าอะไรอ่ะ?มือของนางงดงามมากนะจะบอกให้!ทั้งไม่ใช่มือไม้ไม่หยิบจับงานการ เอ้อระเหยลอยชาย ไม่ยอมทำมาหากินด้วยนะเขาเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?เมื่อครู่นี้นางแค่อยากจะติดสินบนม้า ด้วยกลิ่นอันหอมเย้ายวน เพื่อที่นางจะได้ฉวยโอกาสขี่มันดูสักครั้ง ใครจะไปรู้ว่าแค่นางขอลูบนิดเดียว ก็ยังไม่ให้นางลูบด้วยซํ้าเ
