มื่อเห็นเงาแผ่นหลังของเย่แจ๋หยิ่ง ที่ค่อยๆเลือนรางจากไกลออกไปเรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานเยาเยาก็ค่อยๆ เลือนหายไปเช่นกันไม่สนแล้ว! เข้าใจผิดก็เข้าใจผิดไปเหอะ!นางไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรสักหน่อย ไม่ใช่หรอกหรือ?696
หลายวันผ่านไป นางก็ไม่เคยได้เห็นเงาร่างของเย่แจ๋หยิ่งอีกเลยสำหรับหลานเยาเยาแล้ว นี่ถือว่าเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งเลยทีเดียวเพราะขอเพียงแค่เย่แจ๋หยิ่งไม่อยู่ในตำหนัก นางก็สามารถวางอกวางใจ ไปทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเขาพบเจอเข้าหรือไม่แท้ที่จริงแล้ว!เหตุผลที่อ๋องเย่เข้ามาอาศัยอยู่ในตำหนักของนางไม่ใช่แค่อะไรง่ายๆ อย่างการให้นางใช้เงินคืนเพียงแค่นั้นหรอก..
697