ู่นี่ ก็ถือว่าร้ายกาจมากแล้วถึงแม้ว่าในเรือแห่งความสิ้นหวังนี้ จะไม่จำเป็นต้องคุกเข่าก้มหัวทำความเคารพใดๆ แต่ผู้ชมในห้องนี้ก็ยังแสดงถึงความเคารพที่มีต่อเขาดังเดิม“คารวะท่านอ๋องเย่”“ท่านอ๋องเย่เชิญนั่งขอรับ”“ ท่านอ๋องเย่ต้องการดื่มชาหรือไม่ขอรับ?”635
“….. ”เย่แจ๋หยิ่งสุ่มหาเก้าอี้และนั่งลงผู้โจ้เจิ้งมองเขาด้วยอาการ เหมือนเส้นประสาทตึงเปรี๊ยะ เอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรว่า:“ท่านอ๋องเย่ต้องการประลองอย่างไรหรือ?”เย่แจ๋หยิ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ เอ่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบแผ่วเบาว่า “ไม่ต้อง!”ทันทีที่คำนี้หลุดออกมาเห็นได้ชัดว่า ผู้โจ้เจิ้งโล่งอกจนระบายลมหายใจออกมาเลยทีเดียว หันขวับไปมองชายร่างใหญ่ ที่ยังนอนแกร่วอยู่ที่พื้น ทั้งยังมีอาการเหมือนสติยังไม่ฟื้นคืน“การประลองรอบที่สามกำลังจะเริ่มแล้ว โปรดเตรียมตัวให้พร้อม”เพียงพริบตานั้นเองชายร่างใหญ่ลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที ร้องห่มร้องไห้ทำเสียงเล็กเสียงน้อยพูดขึ้นว่า:“ไม่เอาแล้วง่า! ไม่เอาแล้ว ! คนเค้ายอมแพ้แล้วนี่นา ก็คนเค้าไม่อยากประลองต่อแล้วอ่า! ฮือ ฮือ ฮือ…. ”เย่แจ๋หยิ่ง: “….. ”มุมปากหลานเยาเยาถึงกับกระตุก เอ่ยขึ้นว่า “ขอตัว!”หลังจากนั้นจึงจากไปทันทีถ้านางยังไม่ไปอีกล่ะก็ คงอดไม่ไหว ต้องซัดออกไปซักพลั๊วะเป็นแน่636
ทันทีที่หลานเยาเยาจากไป เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้อยู่ต่อเช่นกัน เพียงลุกขึ้นและออกจากห้องไปประตูห้องประลองถูกปิดลงพลันทุกคนกำหมัด
