แน่นอีกครั้ง พากันพุ่งตัวกรูเข้าไปหาชายร่างใหญ่ ……“ดูเลย ดู ! ท่านอ๋องเย่ถูกเจ้าทำจนตกใจหนีไปแล้วเห็นมั้ย!”“ ข้าจะฟังซิว่าเจ้าจะพูดอะไร!”“ให้เจ้าเสแสร้งไปเถอะ จอมยุทธทั้งหลายไม่ต้องเกรงใจ จัดการเขาเลย!”…………………………………ในห้องประลอง ปรากฏเสียงโหยหวนที่แตกต่างออกไปดังแว่วมา เย่แจ๋หยิ่งมองไปที่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน สีหน้าค่อนข้างคลํ้ามืดสลัวเป็นเพราะที่ระเบียงทางเดินนั้น หลานเยาเยาจากไปจนไม่เห็นแม้เงาตั้งนานแล้วนางมาที่นี่ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?หรือว่าเป็นเพราะ ต้องการพบคนที่แอบเข้าไปในจวนของนางเมื่อคืนก่อน อย่างนั้นหรือ?เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์อันทรงเสน่ห์ร้ายกาจอย่างถึงที่สุดของหานแส คิ้วของเขา ก็พลันขมวดมุ่นเป็นปมอย่างห้ามไม่อยู่ฝ่ายหลานเยาเยาผู้ที่ถูกอ๋องบางคนทายใจได้ตรงเผง หลังจากหลบเลี่ยงเย่แจ๋หยิ่งมาได้แล้ว ก็กำลังอยู่บนระหว่างทางเดินพิเศษเฉพาะ ที่ใช้ไปยังห้องของเจ้าของเรือแต่เพียงผู้เดียวอยู่637
ในขณะที่นางเดินๆอยู่นั้น นางก็ค่อยๆเอียงศีรษะมองไปด้านหลัง ในแววตาพลันปรากฏประกายวาววับ มุมปากหยักยกขึ้นแย้มยิ้มเมื่อมาถึงห้องของหานแสจึงเห็นว่าประตูถูกแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง นางผลักเปิดประตูเดินตรงดิ่งเข้าไปข้างใน แล้วดึงปิดประตูตามหลังแทบจะในทันทีนั้น เงาร่างของคนผู้หนึ่ง ก็มาปรากฏที่หน้าประตูห้อง เมื่อมองผ่านช่องว่างของหน้าต่างเข้ามา ก็เห็นชายหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่งกำลังรื้อค้น เสาะหาอะไรบางอย่
