างอยู่ข้างในเขาพังประตูเข้าไปทันที ซัดอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ในมือออกไปไม่รอช้า ….แต่ทว่า หลานเยาเยาที่กำลังรื้อค้นบางอย่าง ก็ได้พบหนังสือที่กำลังหาเข้าพอดีทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้เงาร่างพลันนั้นไหววูบ เพียงพริบตาเดียว ก็เข้าไปนั่งยังตำแหน่งที่มีเพียงเจ้าของเรือเท่านั้น ที่จะสามารถนั่งได้จากนั้นจึงหันไปมองดูคนที่โจมตีนางด้วยท่าทางสบายๆเป็นเขานั่นเอง!ผู้ต้อนรับประจำเรือที่จ้องมองนางไม่วางตา ก่อนนางจะขึ้นเรือคนนั้น ในเวลานี้ดวงตาของเขาทอประกายดุร้าย ราวกับว่าเขาอยากจะสับนางให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นอย่างไรอย่างนั้น“โย่! เป็นเจ้าเองหรือนี่! วรยุทธไม่เลวเลยนะเนี่ย!” หลานเยาเยาเลิกคิ้วขึ้น“เจ้ามีปัญหาอย่างที่คิดจริงๆเสียด้วย”638
ตั้งแต่ขึ้นเรือมา เขาก็เริ่มจับตามองนางไว้แล้ว หากไม่ใช่เพราะผู้ดูแลโจ๋บอกว่าเจ้าของเรือกำลังตามหาเขา เขาย่อมไม่ปล่อยให้นางได้เข้าไปในเรือเด็ดขาดแต่ว่า!เจ้าคนตรงหน้านี้ จะไร้ยางอายเกินไปหน่อยแล้ว!ถึงกับกล้าเข้าไปนั่งในตำแหน่งที่นั่งเจ้าของเรือ ช่างรนหาที่ตายยิ่งนักดังนั้นเขาจึงกำหมัด ถ่ายเทกำลังภายใน รวบรวมปราณไปที่ฝ่ามือเงียบๆ แล้วโจมตีเข้าใส่หลานเยาเยาโดยตรง คล้ายต้องการให้นางต่อให้ไม่ตายก็ต้องเจ็บหนักน่าเสียดาย……ลมปราณของเขา ยังมาไม่ถึงตรงหน้าหลานเยาเยาด้วยซํ้า นางก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเขาเรียบร้อยแล้ว ระดับความรวดเร็วนี้ ทำเอาเขายากจะเชื่อลงเลย
