ทีเดียวความหนาวเหน็บสายหนึ่ง แผ่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาหนาวจนสั่นสะท้าน ไอปราณอันน่าหวาดหวั่นอันตราย เข้ากดทับเขาจนกระทั่งหายใจไม่ออกเดิมคิดว่าคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่แล้วใครจะรู้ว่า คนที่อยู่ข้างหลังเขา เพียงแค่ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วจึงก้าวเท้ากลับไปยังที่นั่งของเจ้าของเรือ “ เป็นอย่างไรล่ะ? รู้ถึงความห่างชั้นของพละกำลัง ความแข็งแกร่งแล้วใช่ไหม?”ชายคนนั้นประหลาดใจเล็กน้อย กับการลงมือที่ยังถือว่าเมตตาปรานีของนางแต่ทว่า!639
ไม่นานเขาก็ตื่นจากความประหลาดใจ กำลังคิดว่าจะส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ บนเรือรู้ว่าเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นแล้วแต่กลับถูกหลานเยาเยาเอ่ยปากหยุดยั้งไว้ตรงๆ“ถ้าข้าเป็นเจ้านะ ข้าจะไม่ทำอะไรผลีผลามเด็ดขาด” หลังจากพูดจบ นางยังไม่ลืมปรายตามองไปที่มือของชายคนนั้นวูบหนึ่งเป็นดั่งที่คิดจริงๆ!หลังจากที่นางพูดเช่นนั้นผู้ต้อนรับประจำเรือ รู้สึกถึงการขู่เข็ญอันรุนแรงหนักหน่วง จึงหยุดการเคลื่อนไหวที่มือของตนลงในที่สุด“เจ้าเป็นใครกันแน่ ? มีจุดประสงค์อะไร?”ก่อนหน้านี้มาพร้อมกับอ๋องเย่ หรือจะเป็นคนที่อ๋องเย่ส่งมาอย่างนั้นหรือ?“ถามเรื่องพวกนี้ทำไมไม่ทราบ? เจ้าควรจะคิดให้ดีหน่อยว่า ผู้ดูแลโจ๋ เป็นคนละเอียดรอบคอบ รู้จักระมัดระวังถึงเพียงนั้นแท้ๆ เรื่องที่เจ้ายังมองออกว่ามีปัญหาเขาจะมองไม่ออกเลยเชียวหรือ?”นี่ถ้าไม่เห็นว่าหานแสยังไม่มาล่ะก็นางอาจจะเบื่อหน่ายจนต้องมาคุยเจ๊าะแ
