ือนรางไม่สมบูรณ์ขึ้นมารอยหนึ่งนั่นเอง …หลานเยาเยาก็เริ่มจะมีอาการยืดไม่ออกเข้าแล้วในขณะที่แอบเสียดายอยู่เงียบๆในใจ นางก็อดจ้องมองไปที่มือข้างนั้นของเย่แจ๋หยิ่ง ที่ถือรองเท้าปักสีแดงเอาไว้ไม่ได้ บ่งบอกได้ชัดเจนมาก ว่าเป็นรองเท้าในมือของเขานั่นล่ะบนรองเท้าปักสีแดง ยังมีเศษไข่ตุ๋นติดอยู่ประปราย….กลายเป็นว่า ผู้ร้ายที่เป็นตัวการทำให้อาหารอันโอชะต้องมีอันเป็นไปคือมันนี่เองและผู้กระทำผิดที่แท้จริง นั่นก็คือตัวนางเอง“ คือว่า…. แค่กๆ! ถ้าบอกว่ารองเท้านั่นใช้ขว้างนก เจ้าจะเชื่อไหม?”โอ้ย!สวรรค์กลั่นแกล้งอะไรกันล่ะนี่!?เช้าตรู่ขนาดนั้น นางแค่รู้สึกว่านกที่อยู่นอกหน้าต่าง มันส่งเสียงดังหนวกหู เลยใช้รองเท้าขว้างออกไปเสียเลย620
รองเท้านั่นนางกะว่าจะเอามาขว้างนก ไม่ใช่กะเอามาขว้างอาหารโอชะพวกนี้ จนป่นปี้เสียหน่อยนี่นางมีเคราะห์ร้ายแปดชั่วโคตรหรืออย่างไรกันนี่ ? ขว้างนกอยู่ในตำหนักตัวเองแท้ๆ ยังอุตส่าห์ขว้างจนได้หนี้มาเป็นพะเรอเกวียน นี่คงไม่มีใครซวยได้ขนาดนี้แล้วล่ะ“เชื่อ!”หนึ่งคำสั้นๆง่ายๆ ทำเอาหลานเยาเยาประหลาดใจจนอึ้งไปเลยอย่างไรก็ตาม นางก็ต้องตื่นขึ้นจากความประหลาดใจในเวลาอันรวดเร็วเย่แจ๋หยิ่งไม่ใช่คนพูดจากันง่ายขนาดนั้นเสียหน่อย เป็นไปได้ที่เขาอาจแค่ ยังพูดไม่จบก็เท่านั้นเป็นจริงดังคาด!เขาเปิดปากพูดอีกครั้ง“อาหารชั้นเลิศ ทั้งจากผืนป่าและท้องทะเลบนโต๊ะนี้ ล้วนเป็นของที่ข้าทุ่มเงินไปไม่น้อย เพ
