งสูงปรี้ดยังไม่ทันจะสะบัดให้หลุดพ้น ก็ถูกเขาดึงตรงเข้าไปในห้องนอนเสียแล้ว618
เมื่อมองไปที่ฝ่ามือใหญ่ ที่ดูเหมือนจะถือวิสาสะจับมือของนางข้างนั้น หลานเยาเยาสะบัดมือพลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า“ปล่อยมือ!”น่าเสียดาย……เย่แจ๋หยิ่งทำเหมือนว่า ไม่ได้ยินคำพูดของนางอย่างไรอย่างนั้น เขาไม่ปล่อยมือทั้งยังไม่มีเสียงตอบรับ แต่กลับดึงนางเข้าไปข้างในไม่หยุดเมื่อเธอหรี่ตาอย่างดุดัน เตรียมจะลงมือเล่นงานเขานั่นเองฉับพลันมือก็ถูกปล่อยออกทันทีหูพลันได้ยินเสียงพูด คล้ายเจือแววเย้ยหยันอยู่ในทีว่า:“คนที่ต้องโกรธสมควรเป็นข้าแล้วหรือไม่? ดูเรื่องดีๆที่เจ้าทำเสียก่อน”โอ๋?เขาโกรธหรือ?เขาจะโกรธอะไรไม่ทราบ?เอ๋?กลิ่นหอมเหลือเกินหนอ! มันเป็นกลิ่นของอาหารที่ก่อนหน้านี้ ลอยล่องมาดึงดูดจนนางต้องถ่อมาถึงที่นี่หลานเยาเยาเอียงหน้าไปมองเล็กน้อย ถึงกับอดตกตะลึงไม่ได้619
ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยสำรับอาหารที่ชวนนํ้าลายสอแน่นขนัด แต่ทว่าไข่ตุ๋นที่อยู่ตรงกลางสุดชามนั้น กลับคล้ายว่า จะโดนวัตถุอะไรบางอย่างที่ระบุชนิดไม่ได้ กระแทกใส่จนไข่ตุ๋นแตกกระจาย สาดกระเซ็นกระเด็นไปทั่วทั้งโต๊ะมารดามันเถอะ! อิ ดอก เงิน ดอก ทอง เอ๊ย!อาหารดีๆ น่าอร่อยโต๊ะหนึ่ง ถูกทำลายจนย่อยยับไปเสียแล้วความในใจที่คิดไว้ว่าจะมากินฟรีนั้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ไปโดยปริยายอย่างไรก็ตาม เมื่อนางได้เห็นว่าบนไข่ตุ๋นชิ้นเล็ก ๆ ที่ยังเหลืออยู่ก้นชามไข่ตุ๋นใบนั้น ปรากฏรอยเท้าเล
