เจ้ากำลังตามหาสิ่งนี้ใช่หรือไม่”เย่แจ๋หยิ่งจ้องมองไปที่เท้า ซึ่งสวมรองเท้าเพียงข้างเดียวของนางอย่างเย็นชาจากนั้นจึงหยิบรองเท้าปักสีแดงข้างหนึ่ง ที่ปักด้วยลายดอกไม้แปลกตาออกมา ยื่นส่งไปตรงหน้านาง บนใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆปรากฏให้เห็น“….. ”เชี่ยเอ๊ย!617
รองเท้าข้างนั้น ก่อนหน้านี้นางขว้างออกนอกหน้าต่างไป ก็เพื่อไล่นกที่อยู่บนยอดไม้ แล้วเหตุไฉน มันถึงไปอยู่ในห้องนอนของเย่แจ๋หยิ่งได้ ทั้งยังไปอยู่ในมือของเขาอีกด้วย?มุมปากของหลานเยาเยา กระตุกหงึกหงักขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่หลังจากพยายามหักห้ามตัวเอง ไม่ให้ระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ ก็เอียงตัวไปข้างหน้า คิดจะแย่งรองเท้ามาโดยไม่พูดพรํ่าทำเพลงใดๆทั้งสิ้นใครจะรู้ว่า มือเจ้ากรรมดันคว้าจับได้เพียงอากาศเปล่าๆยังไม่ทันแย่งรองเท้ามาได้ ยังหวิดจะหัวทิ่มเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกต่างหากนางรีบก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที ทำให้หัวใจกำลังจะระเบิดอยู่รอมร่อ พลันสงบลงมาได้ จากนั้นจึงยื่นมือไปตรงหน้าเขา ทำสีหน้าสงบเยือกเย็น เอ่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบว่า“คืนให้ข้า!”ได้เห็นนางในลักษณะเช่นนี้เย่แจ๋หยิ่งมองนางด้วยความรู้สึกว่าน่าสนใจดี จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยื่นมืออีกข้างออกไปตรงๆ …ในขณะที่หลานเยาเยารู้สึก ตื่นตระหนก ตกตะลึงนางรู้สึกว่ามือของตนเอง ถูกกุมจับด้วยมือใหญ่อันอบอุ่นข้างหนึ่ง หัวใจที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อครู่ก็สั่นสะท้าน รู้สึกเลือดลมสูบฉีดพุ่
