ขาอยู่พักที่นี่ซะเลย“รถม้าของข้าตกลงไปในหุบเหวจนตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ ฉะนั้นจึงมาหาเจ้าเพื่อหารือ”“ท่านหมายความว่าอย่างไร”หลานเยาเยาไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินรถม้าของเขาตกลงไปในเหว และยังหาไม่พบ แล้วมันเกี่ยวข้องกับนางตรงไหนกันไม่ใช่นางเป็นคนผลักรถม้าของเขาให้ตกลงไปสักหน่อย เขามาหารืออะไรกัน“ท่านอ๋องหมายถึงให้เจ้าชดใช้เงิน”เสียงมาจากด้านนอกประตูหลานเยาเยาหันไปมองเห็นคุณชายอ่อนวัยผู้หนึ่งเดินเข้ามา ในมือของเขาถือพัดพับได้ที่ใช้ถือเฉยๆไว้หนึ่งอัน ไม่กี่ก้าวก็ก้าวเข้ามาแล้ว594
คนนี้ไม่ใช่โม่เหลียงเฉินแล้วจะเป็นใครเพียงแต่ชดใช้เงินชดใช้ค่าอะไรดวงตากลมโตของหลายเยาเยาค่อยๆหรี่ลง มองโม่เหลียงเฉินที่ยกมือคำนับมาทางนาง จากนั้นก็หาเก้าอี้นั่งลงแต่ที่น่าแปลกก็คือหลังจากที่โม่เหลียงเฉินนั่งลง สายตาก็เอาแต่จ้องนาง แววตามีทั้งประหลาดใจทั้งตื่นเต้น ยังมีความรู้สึกอื่นร่วมด้วยสรุปคือ มีความซับซ้อน“หรือว่าข้าได้ยินผิดไป”“ไม่ใช่”โม่เหลียงเฉินตอบพร้อมกันนั้นก็มีเสียง “พรึบ”ดังขึ้น เปิดพัดในมือขึ้น ทำทีเป็นว่าโบกพัดในมือไปมาในใจรู้สึกร้อนรนอยู่บ้าง แต่ว่า มีเย่แจ๋หยิ่งอยู่เขาจะกลัวอะไร“หึ เรื่องนี้น่าสนใจ ไม่ว่าอย่างไรท่านอ๋องก็ถูกข้าและองค์ชายอีกหกคนช่วยไว้พร้อมกัน ทำไมพวกท่านหาข้าหารือเพียงคนเดียวเล่า ”หลานเยาเยาพิงร่างกับเก้าอี้ มือหนึ่งถือถ้วยชา อีกมือก็เขี่ยผมที่ข้างหูอย่างอ่อนโยน มุมปากมียิ้
