“ก็ใช่ เจ้าคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งตัว”เย่แจ๋หยิ่งมองนางที่แม้แต่เส้นผมยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ คิดว่าเสื้อผ้าบนตัวนางก็คงไม่ต่างกันในใจเกิดกังวลเล็กน้อยนางฝันอะไรกันแน่พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เดินออกไปนอกห้องนอนเห็นเย่แจ๋หยิ่งเดินออกจากประตูไปแล้ว หลายเยาเยายกมือขึ้นสะบัดเบาๆ กำลังคิดว่าจะใช้กำลังภายในปิดประตู สมองเกิดมีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ชีวิตข้าก็ให้เจ้าได้ อย่าว่าแต่กำลังภายในเพียงครึ่งเดียวเลย”กำลังภายในนี้……หลานเยาเยาขมวดคิ้วเบาเบา ในตามีแววแน่ใจและแล้วมือที่หยุดอยู่กลางอากาศก็ค่อยๆวางลง จากนั้นก็เดินเท้าเปล่าไปที่ข้างประตูส่วนเย่แจ๋หยิ่งที่เดินออกจากห้อง ไม่ได้ไปที่ห้องรับแขก แต่กลับยืนอยู่ที่หน้าประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางที่เดินเท้าเปล่า ในตามีแววฉงนอยู่บ้างได้ยินเสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูห้องถูกปิดลง586
ผ่านไปสักพัก“เอี๊ยด······”หลานเยาเยาที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว บนหน้าแต่งแต้มจนมีเสน่ห์เย้ายวน สัญญาลักษณ์กลีบดอกไม้บนแก้มชัดเจนยิ่งขึ้น นางสวมชุดสีแดงกํ่าแพรวพราวงดงามทั้งตัวเดินออกมาจากข้างในเหมือนเช่นเคย งดงามเย็นชาไร้ที่ติและเย่แจ๋หยิ่งก็เพียงแค่มองนางอย่างไม่ได้มีอะไรแอปแฝง จากนั้นก็เลื่อนสายตาไปที่โต๊ะข้างเตียงนํ้าขิงถ้วยนั้นยังคงมีไอร้อนอยู่ แต่เขารู้ว่านางไม่ได้ดื่มมัน“อ๋องเย่ เชิญ”หลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งอย่างเย็นชา จากนั้นก็ผายมือทำท่าเชิญให้กับเขาจ
