ากนั้นสายตาก็ไปอยู่ที่ ที่ๆได้ยินเสียงอาวุธกระทบกันดังห่างออกไปเห็นเพียงองครักษ์เงาเจ็ดแปดคน ห้อมจื่อซีและจื่อเฟิงเอาไว้หึมาปรึกษาหารือจริงๆไม่อย่างนั้น จะพาองครักษ์เงาตั้งมากมายมาล้อมจื่อซีพวกเขาเอาไว้ทำไมกัน“อ๋องเย่ นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร คนมากรังแกคนน้อยไม่ใช่รูปแบบที่ท่านทำปกตินี่นา”587
ตอนนี้เอง เย่แจ๋หยิ่งจึงเลื่อนสายตากลับมามองนางอีกครั้ง มองอย่างไม่มีความหมายอื่นลึกซึ้ง ดวงตาลึกลํ้าพูดขึ้นว่า“เหมือนเจ้าจะเข้าใจข้าดี”ได้ยินดังนี้ดวงตาของหลานเยาเยาหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็หยักยิ้มมุมปากเหมือนเยาะเย้ยนํ้าเสียงเย็นชาพูดว่า“รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”“อ๋อ ที่แท้พวกเราก็เป็นศัตรูกัน ”สำหรับจุดนี้ เขาดูเหมือนจะไม่แปลกใจเพียงแต่ได้ยินนางพูดออกมาอย่างเย็นชา ในใจเกิดความรู้สึกไม่ค่อยพอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“นอกจากตัวข้าแล้ว คนอื่นล้วนเป็นศัตรูของข้า”คำพูดที่เหมือนจะล้อเล่นแต่ก็ไม่ใช่สักทีเดียว พูดออกจากปากนางอย่างไม่รู้สึกกังขาเลยสักนิดพูดจบหลานเยาเยาเดินนำไปก่อนหนึ่งก้าวยังไปไม่ถึงฝั่งของจื่อซีและจื่อเฟิง นางก็โบกมือให้กับพวกเขา เขาทั้งสองก็หยุดมือทันทีจากนั้น ก็รีบมาอยู่ข้างกายนาง“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรนะ”588
“จะเป็นอะไรได้ อ๋องเย่เป็นถึงสุภาพบุรุษนะ”ทั้งๆที่เป็นคำชม แต่พอไปกระทบหูคนอื่นกลับกลายเป็นคำที่มีความหมายตรงข้ามพอได้ยิน จื่อซีและจื่อเฟิงก็มองไปยังเย่แจ๋หยิ่งด้วยส
