ายตาไม่ดีนักได้เห็นสายตาของพวกเขา หลานเยาเยารู้สึกอยากหัวเราะอย่างประหลาดทั้งสองคนจำได้ดี เขาทั้งสองเคยเป็นองครักษ์เงาของเย่แจ๋หยิ่ง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนนี้พวกเขาไม่ได้ยำเกรงเย่แจ๋หยิ่งเลยสักนิดองครักษ์เงานั้นจงรักภักดีที่สุดหรือว่าหลังจากไม่สบายจะลืมความจงรักภักดีที่เคยมีต่อเย่แจ๋หยิ่งไปแล้วอีกทั้งเหมือนว่าไม่มีร่องรอยจะฟื้นคืนด้วยบางทีพวกเขาสองคนอาจจะถูกพิษกู่จิ้นที่ดงดอกกระดูกขาวหนักที่สุดก็เป็นได้แต่ ตอนนั้นหานแสได้ดื่มนํ้าปรโลก ส่วนนางนอกจากนํ้าปรโลกแล้ว ยังมีหมู่เลือดเป็นA3ส่วนเขาสองคน ไม่เคยกินตัวยาใดๆที่อยู่ในยาถอนพิษเลยฉะนั้น แม้จะจำได้ว่าเย่แจ๋หยิ่งเคยเป็นเจ้านายของพวกเขา ก็คงจะลืมว่าองครักษ์เงาควรมีความจงรักภักดีอย่างไรหากเป็นเพราะสาเหตุนี้นางก็คงอยากจะหัวเราะจริงๆองครักษ์เงาที่เขาให้ความสำคัญที่สุดสองคน ตอนนี้เป็นลูกน้องของนาง และยังฟังเพียงคำสั่งนางเท่านั้น นางจะไม่หัวเราะได้อย่างไร589
เย่แจ๋หยิ่งมองพวกเขาแวบหนึ่ง สายตาลึกลํ้ายิ่งขึ้น แต่ก็เพียงแค่มองผ่านไปเท่านั้น เขาก็เคลื่อนสายตาออกไป“จวนเทพธิดาใหญ่โต แต่กลับอาศัยอยู่เพียงไม่กี่คน เทพธิดาทำให้ผู้อื่นได้เห็นมุมมองใหม่จริงๆ”สายตาของเขาทำให้องครักษ์ที่จะมาปกป้องเขาถอยออกไป“ช่วยไม่ได้ ก็คนตํ่าต้อย ไม่มีเงินทองมาซื้อคนรับใช้”หลานเยาเยาเหมือนไม่ต้องการจะพูดมาก หันไปสั่งการจื่อซี“ยังจะยืนอึ้งอยู่ทำไมกัน ไม่เห็นว่าอ๋อง
