เย่เสด็จหรือ ไปดูสิว่าชาที่ชงไว้เมื่อคืนยังเหลืออยู่บ้างหรือไม่ หากมีก็ยกมาให้อ๋องเยหนึ่งถ้วย”“ขอรับ”จื่อซีรับคำสั่งจากไปมุมปากหลานเยาเยายกขึ้น มองท้องฟ้าอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็มองเย่แจ๋หยิ่งด้วยใบหน้ายิ้มๆ“เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอก เวลายังเช้านัก คิดว่าอ๋องเย่คงยังไม่ได้กินอะไรคิดอยากจะหารือก็คงต้องกินให้อิ่มจิตใจสงบแล้วจึงปรึกษาใช่หรือไม่ ”“อาหารเช้า”เย่แจ๋หยิ่งหรี่ตาเหลือบมองไปที่นาง “ผ่านเวลาอาหารเที่ยงไปนานแล้ว เทพธิดาให้คนเตรียมอาหารสำหรับมื้อคํ่าเถอะ”โอ๊ะเกือบจะคํ่าแล้วนางยังคิดว่านอนไปเพียงชั่วครู่เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะนอนหลับเป็นเวลานานแล้ว590
“เช่นนั้นท่านจะกินหรือไม่”จะกินไม่กินไม่ว่าอย่างไรนางก็มีวิธีรับมืออยู่แล้วหลานเยาเยาดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยังเวียนหัวอยู่เลย“นํ้าใจยากปฏิเสธ ใยจะไม่กินเล่า”สองมือของเย่แจ๋หยิ่งไขว้หลัง หมุนตัวอย่างเกียจคร้าน เปลี่ยนทางเดินไปยังห้องอาหารหลานเยาเยาขมวดคิ้วเบาๆดูท่าทางเขา เหมือนจะรู้ว่าห้องอาหารอยู่ทางไหนมากกว่านางและแล้วนางมองไปยังจื่อเฟิง พูดกับเขาด้วยเสียงจริงจังว่า “เจ้าไปบอกให้คนครัวเตรียมอาหารดีๆหลายอย่างหน่อย จำไว้ เตรียมให้อ๋องเย่โดยเฉพาะ วัตถุดิบทั้งหมดต้องดีที่สุด เข้าใจหรือไม่”หลานเยาเยาพูดคำว่า ดีที่สุด ด้วยเสียงเน้นหนักจื่อเฟิงติดตามนางได้สามปีแล้วนางเชื่อว่าเขาจะต้องฟังความหมายที่แท้จริงในคำพูดของนางออก“
