พูดจบ หลานเยาเยาก็เข้าไปยังห้องนอนของตน ปิดประตูหน้าต่าง จากนั้นก็เอาร่างของท่านแม่ออกมาจากระบบ ทำการศึกษาแล้วทั้งคืน ค่อยเก็บร่างของท่านแม่ไว้ในระบบอีกทั้งยังใช้นํ้ายาแช่เอาไว้นางคิดว่าจะหาเวลาที่เหมาะสม ฝังร่างของท่านแม่อย่างเงียบๆอีกครั้งวันถัดมา ฝนหยุดแล้วหลานเยาเยาบิดขี้เกียจหนึ่งครั้ง คิดไม่ถึง“โอ๊ะ·····”เพิ่งรู้สึกว่าเวียนศีรษะอยู่บ้างหลานเยาเยามองชุดเสื้อผ้าที่ยังคงเปียกปอนอยู่ ตบหัวตัวเองเบาๆตายหล่ะเป็นหวัดแล้วหากรู้อย่างนี้เมื่อวานกลับมาถึงคงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไม่ได้การ ง่วงนอนจริงๆ หลายเยาเยาอาบนํ้า เปลี่ยนเสื้อผ้า กินยาแก้หวัดแล้วค่อยนอนหลับไปมีโรคชนิดหนึ่งช่างแปลกประหลาดมากนั่นก็คือไข้หวัด579
นานๆจะเป็นหวัดสักที ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร มันมีความสามารถในการขับพิษด้วยตัวเอง อีกทั้งยังสามารถเพิ่มภูมิคุ้มกันได้ แต่ขณะเดียวกันก็จะทำให้คนรู้สึกไม่สบาย ไม่ว่าจะกินยาอะไรก็ไม่ค่อยเห็นผลนักอย่างไรก็ตาม อาการทั่วไป ภูมิคุ้มกันดีสักหน่อย แม้จะไม่กินยาก็สามารถหายได้เองในเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ฉะนั้น หลานเยาเยาไม่ได้ใส่ใจอาการหวัดครั้งนี้เท่าไหร่······การนอนหลับครั้งนี้ หลานเยาเยาได้ฝันแปลกๆในฝันคืออยู่ในสนามรบ ข้างกำแพงเมือง มีแม่ทัพเกาะเหล็กที่มีแผลเต็มร่างคนหนึ่ง สายตามองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่อุ้มจิ่วเซียวหวนเพ่ยไว้ในอ้อมอกยืนอยู่บนกำแพงด้วยสายตาแห่งความรัก พร้อมทั้งนำทหารบาด
