เจ็บทั้งหลายเข้าสู้กับศัตรูหลานเยาเยารู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นฉะนั้นนางจึงพุ่งเข้าไปในสนามรบ คิดอยากจะใช้ตนเองบังหอกให้กับแม่ทัพคนนั้น แต่กลับพบว่าหอกเหล่านางแทงทะลุร่างนางไป แทงไปบนร่างของแม่ทัพคนนั้นนางรับรู้ได้ถึง เสียงหอกอันแหลมคมที่แทงทะลุร่างของแม่ทัพ และยังรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิของเลือดของเขาที่สาดกระเด็นมาบนตัวนางนอกจากยืนมองแล้วนางได้แต่ยืนมองเขาที่ล้มลงบนกองเลือด ทำอะไรไม่ได้ทันใดนั้น“ตึงตึงตึงตึงตึง……”580
นางได้ยิน บนกำแพงมีเสียงของพิณจิ่วเซียวหวนเพ่ยส่งมา ขึ้นๆลงๆ เจ็บปวดถึงขีดสุดชั่วขณะที่หันหน้าไป ก็เห็นหญิงสาวที่งดงามคนนั้นนํ้าตาไหลนองเต็มหน้า นํ้าตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจจากนั้นนางเดินขึ้นไปบนกำแพง กระโดดลงมาโดยไม่ลังเล“อย่านะ······”นางรีบวิ่งออกไป อยากรับนางเอาไว้ อยากช่วยชีวิตนางแต่กลับพบว่าร่างของหญิงสาวที่ร่วงลงมาทะลุผ่านมือของนางไป กระแทกลงกับพื้นอย่างหนักทั้งหมดล้วนไร้ประโยชน์ในสมองของนางว่างเปล่า ในใจเจ็บปวดอย่างช่วยไม่ได้ทันใดนั้น“ตู้ม······”ไฟแดงฉานลุกไหม้ขึ้นบนร่างอย่างกะทันหัน แผดเผาสนามรบรอบๆตัวจนมอดไหม้และนางก็เข้าสู่ทะเลเพลิง รอบตัวล้วนเป็นดอกกระดูกขาวสีแดงสดอุณหภูมิที่ร้อนจนถึงจุดเดือด ลวกผิวกายนาง แผดเผาใจนาง581
ในทะเลเพลิง ชายหนุ่มที่ใบหน้าและร่างเต็มไปด้วยเลือด มองนางอย่างเจ็บปวดเสียงทุ้มและร้อนรนส่งผ่านมาในหู“เยาเยา ตื่นเถอะ เจ้ารีบตื่น ······”
