“ชาตินี้ยังใช้ชีวิตไม่หมดสิ้น อย่าคิดถึงชาติหน้าเลย เยาเยา ข้าอยู่ตลอด เจ้ารีบตื่นมาเถอะ”“ชีวิตข้าก็ให้เจ้าได้ อย่าว่าแต่พลังภายในเพียงครึ่งเดียวเลย ”“ให้เจ้า นี่เป็นดอกกระดูกขาวสีขาว ที่เจ้าต้องการ ข้าเอามาให้แล้ว เจ้าต้องอดทนไว้นะ”“หึหึ ลืมกันและกันในชาติภพนี้ เยาเยา แม้ข้าจะลืมเจ้าไปจริงๆก็ตาม ข้าก็จะพยายามสุดความสามารถในทุกวิถีทางเพื่อจะจำเจ้าไว้ ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด และไม่สนว่าเจ้าจะจำข้าได้หรือไม่ ข้าจะตามหาเจ้าจนเจอ······”“เยาเยา อย่าไป อย่าไป······”เสียงเรียกเหล่านั้น ทิ่มแทงอย่างรุนแรงเข้าไปในใจที่เต็มไปด้วยหลุมของนาง ทำให้ใจนางเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆแต่ว่า ขณะที่ไฟยิ่งโหมรุนแรง ชายผู้นั้นและเสียงของเขาก็ค่อยๆมอดไหม้ไปในทะเลเพลิง“กลับมา”หลานเยาเยาตะโกนขึ้น ร่างพุ่งไปด้านหน้า ยื่นมือไปหวังจะดึงชายหนุ่มที่กำลังจะถูกกลืนเข้าไปในทะเลเพลิงตอนนี้เอง582
หลานเยาเยาตื่นขึ้นกะทันหัน นางลุกขึ้นนั่ง เหงื่อท่วมหัว หายใจเสียงหอบฝันฝันอีกแล้วหรือจะเป็นความทรงจำที่หลงลืมไปหลังจากไม่สบายจะเป็นความทรงทำที่ถูกลืมได้อย่างไรคิดถึงสายตาเย็นชาคู่นั้นที่หน้าผาแห่งหุบเขาจิ้น และมือที่กำคอของนางอย่างไร้ปรานีฉะนั้นเป็นไปไม่ได้บางที นี่อาจเป็นการค้นหาเพื่อให้จิตใจของตนได้หลุดพ้นก็เป็นได้แต่ว่า นางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเหมือนข้างเตียงนางจะมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ และยังเป็นบุรุษที่มาพร้อมความสง่างามแล
