ะมือของนางก็กำมือเรียวยาวของเขาไว้แน่น อุณหภูมิอุ่นๆนั้นห่อหุ้มจิตใจขุ่นมัวของนางไว้เมื่อหันศีรษะไป ก็เจอกับสายตาที่ลึกลํ้าดุจนํ้าวนคู่หนึ่งหลานเยาเยานิ่งไปชั่วครู่ นางมองเขานิ่งๆ มองดวงตาที่เหมือนกันกับดวงตาคู่นั้นในทะเลเพลิงในทะเลเพลิง ร่างที่ดูเลือนรางของชายคนนั้นค่อยๆชัดเจนขึ้น เหมือนกันกับเย่แจ๋หยิ่งตอนนี้ไม่ผิด583
นิ่งเงียบไปเป็นนานหลานเยาเยาจึงได้สติ รีบดึงมือออก ท่าทีเปลี่ยนไป เอ่ยเสียงเย็น“ออกไป”เย่แจ๋หยิ่งมองมือของตัวเอง เมื่อครู่เขาอยู่ข้างนอก ได้ยินนางพูดอะไรบางอย่างในห้องเหมือนจะเจ็บปวดมาก ฉะนั้นเขาจึงเดินเข้ามาดูไม่คิดว่าพอเดินมาถึงข้างเตียง ก็ถูกนางคว้ามือเอาไว้ความรู้สึกเหมือนรู้จักกันพุ่งตรงเข้าไปในใจเขาจนใจสั่นไหว แต่ยังไม่ทันได้รับรู้อย่างละเอียด มือน้อยอรชรก็ดึงกลับไปแล้วรู้สึกในใจว่างเปล่ากะทันหัน“เมื่อครู่ฝันร้ายหรือ ดูเจ้าเหงื่อเต็มหัว คงถูกทำให้ตกใจไม่น้อย ”นํ้าเสียงดึงดูนั้นพูดขึ้นอย่างช้าๆเย่แจ๋หยิ่งยื่นมือคิดจะช่วยนางเช็ดเหงื่อ แต่กลับถูกหลานเยาเยาหลบหลีกไป มุมปากเขาหยักขึ้น เก็บมือกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ทำไมมองข้าอย่างนี้”มองท่าทีของนางเหมือนไม่เข้าใจปนกับความโมโหเล็กน้อย รอยยิ้มของเย่แจ๋หยิ่งก็ยิ่งลึกขึ้น “มา ดื่มนํ้าขิงสักหน่อยเถอะ เจ้าเป็นหวัดแล้ว”584
ขณะพูด เขาก็ยกถ้วยนํ้าขิงที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากที่ใดขึ้น ยื่นมาตรงหน้านาง ยังมีควันลอยฟุ้งอยู่
