มองนํ้าขิงที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็มองเย่แจ๋หยิ่งที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ จากนั้นก็มองไปรอบๆเป็นห้องนอนของตัวเองไม่ผิดแล้วเขาโผล่มาจากที่ใดกัน“เชิญท่านออกไป”จากนั้นตานางก็หรี่เล็กลง มองตรงไปที่ดวงตาของเขา แล้วยังพูดด้วยเสียงเย็นว่า“แล้วก็ เป็นถึงอ๋องเทพสงคราม เข้ามาในห้องส่วนตัวของข้า หากพูดออกไปจะเป็นที่หัวเราะซะเปล่า ”ด้วยนิสัยของเย่แจ๋หยิ่ง น่าจะไม่ใช่การแอบเข้ามาในห้องของนาง และเสียงต่อสู้กันข้างนอกที่ส่งมาเป็นระยะ ก็พอจะบอกได้แล้ว เย่แจ๋หยิ่งเข้ามาโดยใช้กำลัง“ข้ามาก็เพื่อปรึกษาหารือ”“ปรึกษา หารือ”หลานเยาเยารู้สึกแปลกใจอยู่บ้างไม่ใช่จะยืมข้ออ้างเรื่องบุญคุณที่ช่วยชีวิต เพื่อเข้ามาตรวจสอบความจริงเรื่องนางหรอกหรือปรึกษาหารือเรื่องอะไรเมื่อวานนางเพิ่งช่วยชีวิตเขาไปที่แท้เขาก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรเพียงแต่“แม้จะมาปรึกษาหารือ ก็ไม่สมควรเป็นที่นี่”
585
