ึงไม่เห็นตัวคนยิง?อย่างไรก็ตาม!ความสงสัยของพวกเขาก็กระจ่างแจ้งในขณะนี้ได้ยินเพียงเสียงของเกือกม้า อ๋องเย่ควบม้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด“ว้าว……อ๋องเย่ควบเล่หกมารึนั่น?“ใช่ นั่นเป็นเล่หก เล่หกที่เคียงบ่าเคียงไหล่กับอ๋องเย่ในสมรภูมิอันดุเดือดมานานแสนนาน”512
“เมื่อก่อนได้เห็นแค่จากที่ไกลๆ ไม่นึกเลยว่าพอได้เห็นใกล้ๆ เล่หกมันจะหล่อเหลาเอาการจริงๆ ว่องไวราวกับฟ้าผ่าแหน่ะ!”เล่หก？โด่งดังมากเลยงั้นรึ?เร็วกว่าสวนหยู่อีกรึ?มองดูเย่แจ๋หยิ่งที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สายตาของหลานเยาเยาจึงจับจ้องไปยังเล่หกที่วิ่งด้วยความว่องไว สุดท้ายก็หันกลับมามองสวนหยู่ที่อยู่ด้านล่างก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากไม่นึกเลยว่าจะมีม้าพันธ์◌ุดีที่เทพกว่าสวนหยู่อยู่จริงๆ!เมื่อเย่แจ๋หยิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลานเยาเยา เขาก็เหลือบมองไปที่นก มุมปากก็ยกขึ้น“เทพธิดา ยิงได้สวยดีนี่”“อ่าห้ะ! ทั้งคู่แหล่ะทั้งคู่” หลานเยาเยาหมดคำจะพูดคนสองคนยิงโดนนกตัวเดียวกัน แต่เย่แจ๋หยิ่งกลับชมนางว่ายิงได้สวย หรือว่านี่เขาจะชมตัวเอง?“ข้าไม่ได้อะไรกับนกตัวนี้สักเท่าไหร่ แล้วเทพธิดาเองก็ยิงโดนเหมือนกัน เช่นนั้นก็ให้เทพธิดาเอาไปแล้วกัน!”ให้?หึ!513
นางไม่ได้ต้องการให้เขาให้นางสักหน่อย!เขาไม่ได้อะไรกับนกตัวนี้ แต่เขาก็ยิงมันเนี้ยนะ? เหยื่อที่นางยิงได้ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่เหล่านั้นก็มีตั้งหลายตระกร้าแล้ว!เพียงแต่……สิ่งที่แปลกคือ สวนหยู่ที่นางขี่อยู่จู่ๆก็กระ
