สับกระส่าย ขาทั้งสี่ข้างขยับไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้หลานเยาเยาเหลือบมองเล่หกของเย่แจ๋หยิ่ง ที่อยู่ตรงข้ามใกล้ๆกับสวนหยู่ มันได้แผ่ความสง่างามออกมามันทำให้นางไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่นางหวังเอาไว้ยัยม้าโรคจิต!แค่เห็นม้าหล่อก็ไม่รู้จักอายแล้ว ไม่เห็นรึไงว่าเขาไม่ได้สนใจอ่ะ?ดังนั้น!นางจึงฟาดหัวของสวนหยู่ไปอย่างรุนแรง สวนหยู่ก็กลับมาเชื่อฟังทันใดเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตากับเย่แจ๋หยิ่ง ได้เห็นสายตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มของเขา ทั้งยังคงแสยะยิ้มอยู่ที่มุมปาก“อะแฮ่มๆ” นางไอออกมาเบาๆ เพื่อปกปิดความอับอายภายในใจ“อันที่จริงก็ยิงโดนในเวลาเดียวกัน เช่นนั้นมันจึงไม่ใช่ของของข้า”จากนั้น!514
หลานเยาเยาหันไปยิ้มแย้มให้กับท่านชายที่ถือนกอยู่ จากนั้นก็พูดอย่างตรงไปตรงมา: “นกเป็นของท่านแล้วล่ะ”ท่านชายผู้นั้น: “จริงรึ?”ความสุขเอ่อล้นขึ้นมาในทันใด นกก็ได้ แล้วยังได้รอยยิ้มจากเทพธิดาอีกใจดวงน้อยๆของเขาเต้น “ตุ๊บตั๊บๆ” รวดเร็วปานจะทะลุออกมาท่านชายคนอื่นๆเผยใบหน้าเศร้าใจด้วยความเสียดายงี้ก็ได้หรอ?พวกเขาก็อยากได้เหมือนกันนะ!เวลามีจำกัด หลังพวกเขาได้นกไป ก็ไปล่าเหยื่อตัวอื่นกันอย่างสุขสำราญใจ“สวนหยู่ ไป!”หลานเยาเยาหันหัวม้า ตั้งใจจะไปล่าเหยื่ออีกทางแต่กลับพบว่าสวนหยู่มิแม้แต่จะขยับ มันยืนนิ่งมิไหวติง จะเดินหน้าไปทางเล่หกก็ไม่ไป จะไปล่าสัตว์อีกทางตามที่นางบอกก็ไม่ไปเหมือนกัน“……”สวนหยู่ ยัยม้าโรคจิตตัวน
