นี่ นี่มันไม่ใช่……เรื่องราวดั้งเดิมของเพลงซุ่มโจมตีจากสิบทิศมันไม่ใช่แบบนี้นี่แต่ภาพที่นางได้เห็น กลับทำให้นางเจ็บปวดเกินจะทน ราวกับว่านางสัมผัสบางอย่างได้ หญิงสาวที่กระโดดจากกำแพงเมืองลงไปในกองเลือดมองดูสายตาที่แสนทุกข์ทรมานนั้น นางก็อยากจะเข้าไปช่วยนาง·····ความรู้สึกเช่นนี้ที่อยู่ในใจทวีความรุนแรงมากขึ้นและมากขึ้น ทำให้นางตัวสั่นระรัวอย่างช่วยไม่ได้ทันใดนั้น!เสียงพิณจิ่นเสื้อที่คุ้นเคยแว่วเข้ามาในหู นางก็ตื่นขึ้นในทันใดภาพที่แสนโศกเศร้าอย่างรุนแรงค่อยๆเลือนหายไป นางเองก็หายจากความเสียใจด้วยเช่นกันและสิ่งที่ทำให้นางตกใจก็คือ นางติดตาอยู่กับภาพอย่างชัดเจน เหตุใดมือทั้งสองข้างถึงยังเล่นเพลงซุ่มโจมตีจากสิบทิศต่อเองอยู่นะ?แล้วภาพเหล่านั้นที่นางได้เห็นมันหมายถึงสิ่งใดกัน?นี่ มันชักจะประหลาดเกินไปแล้ว……จากนั้น!หลานเยาเยารีบมองไปรอบๆ ก็พบว่านอกจากเย่แจ๋หยิ่งที่กำลังเล่นพิณจิ่นเสื้ออยู่นั้น คนอื่นๆต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ของเสียงกู่ฉิน501
ดูเหมือนว่า จะเป็นจิ่วเซียวหวงเพ่ยตัวนี้แหล่ะที่แปลกประหลาด!จากนั้น นางกับเย่แจ๋หยิ่งก็เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย บรรเลงเพลงซุ่มโจมตีจากสิบทิศจนจบ จังหวะสุดท้ายดับลง ทุกๆคนก็ได้สติกลับมาในพริบตาหลังจากนั้น ผู้ชมทั้งหลายก็ยังอยู่ในความเงียบงันไม่กี่วิหลังจากนั้น เสียงปรบมืออันอบอุ่นก็ดังก้องกังวาลแต่ในดวงตาของใครบางคนกลับเอ่อล้นด้วยนํ้าตา ความทรงจำที่หนักหน
