ครู่ต่อมาหลานเยาเยากลับไปยังที่นั่งของตน เมื่อพระราชธิดาจาวหยางด้านข้างเห็นว่านางกลับมาแล้ว ก็แอบโล่งใจหลานเยาเยาเดาว่า โหลวเย่วคงคิดเอาเองว่านางไปเพราะไม่ชอบนาง หลังเห็นว่านางกลับมาแล้ว ถึงได้ปฏิเสธความคิดในใจไปหึ!นาง นางก็ยังเป็นเหมือนเดิม แค่ด้อยลงกว่าเดิมนิดหน่อยเพียงแต่!ต่อจากนี้สิ่งที่น่าสนใจก็คือพระราชธิดาจาวหยางไม่ได้เอาแต่กินอีกแล้ว แต่เลือกที่จะแอบมองนางแทน แอบมองครั้งเดียวยังไม่พอ ยังแอบมองอีกครั้งแล้วครั้งเล่าหลานเยาเยารู้สึกหมดคำจะพูดจึงหันหน้าไปประจันกับนางโดยตรง จับการแอบมองของนางได้คาหนังคาเขาภายใต้แววตาที่มิอาจคาดเดาได้ของนาง พระราชธิดาจาวหยางก็เหมือนกับเด็กที่ทำผิดก้มหน้าก้มตาตํ่าลงเงียบๆจากนั้นก็แอบเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ยิ้มให้อย่างเก้ๆกังๆ แล้วก็ชี้ที่มุมปากตัวเอง“เทพธิดา ตรงนี้มีบางอย่างติดอยู่”บางอย่าง?486
บางอย่างอะไรล่ะ?เมื่อหลานเยาเยายื่นมือมาจับใบหน้าของตน พบว่ามันคือคราบนํ้ามัน หน้าก็มืดลงในทันทีภาพลักษณ์เทพธิดาผู้วิเศษอยู่ยงคงกระพันของนางยังไม่พังทลายไปใช่ไหม?เช่นนั้น!หลานเยาเยารีบเช็ดคราบมันออกอย่างเย้ายวน เคลื่อนไหวละมุนละไมสง่างามนอกจากนี้ยังทำให้เกิดความปั่นป่วนไม่น้อย“ท่านไปทานอะไรที่ไหนมาอ่า? หอมหรือไม่? อร่อยรึป่าว?”โหลวเย่วมองนางอย่างตั้งตารอ ตอนนี้ในชีวิตของนาง นอกจากเรื่องกินก็ไม่มีเรื่องอื่นใดให้ทำอีกแล้วนางอยากกินอาหารอันโอชะที่มีอยู่ทั่วทั้ง
