อว่าท่านจะต้องงามสง่าที่สุดเป็นแน่ ตกลงนะ! ท่านแสดงได้ตามสบายเลย อยากดูท่านแสดงเหลือเกิน!”หลานเยาเยามองแรงไปที่นาง ปัดกรงเล็บของนางอย่างรังเกียจเดียดชัง ทั้งยังปัดเศษขนมที่หล่นจากมือของนางบนเสื้อผ้าอีกด้วยโหลวเย่วคนนี้……ใยถึงได้รู้ใจขนาดนี้เนี้ย!491
หลานเยาเยายังไม่ทันได้ตอบสิ่งใด ก็ได้ยินเสียงสุขุมนุ่มลึกของเย่แจ๋หยิ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้าม“หรือเทพธิดาเกรงว่าความสามารถจะด้อยกว่าคนอื่น?”อะไรนะ?ความสามารถด้อยกว่าคนอื่น?เย่แจ๋หยิ่งนี่ยั่วโมโหคนเก่งจริงๆ แต่ก็ไม่เป็นไร มันจะไม่ใช่แค่การแสดง! และไม่ใช่ว่านางไม่สามารถ“ความสามารถด้อยกว่าคนอื่นงั้นรึ? หึ เช่นนั้นก็คอยดูแล้วกันว่าใครกันแน่ที่ด้อยกว่าคนอื่น” ในเมื่อเขากล้าที่จะยั่วยุ แล้วเหตุใดนางถึงจะไม่ลากลงหลุมไปด้วยอีกสักสองสามคนล่ะ?และแล้ว!นางก็หันไปคารวะฮ่องเต้“ข้ามีความรู้ในกู่ฉินอยู่บ้าง ยินดีที่จะแสดงความสามารถอันน้อยนิดเพคะ”หลังเห็นฮ่องเต้พยักหน้า พระองค์ก็ทอดสายตาผ่านเย่หลีเฉิน เซียวจิ่นหยูและเย่แจ๋หยิ่ง พูดด้วยนํ้าเสียงอันเรียบนิ่งที่ดุดันว่า:“ได้ยินมาว่าขลุ่ยจีนของรัชทายาท ฟลูตของเซียวจื่อจื่อ พิณจิ่นเสื้อของอ๋องเย่เป็นดั่งสามสิ่งสุดยอดแห่งเมืองหลวง มิทราบว่าทั้งสามพระองค์อยากจะร่วมบรรเลงเพลงซุ่มโจมตีจากสิบทิศกับเทพธิดาหรือไม่?”เพลงซุ่มโจมตีจากสิบทิศเป็นเพลงผีผา(กีตาร์จีน)492
ในขณะเดียวกันก็เป็นหนึ่งในสิบอันดับเพลงโบราณของประเทศจีน
