จากนั้นอีกวินาทีถัดมา รถม้าก็ตกเหวไปอย่างรวดเร็วแล้วในเวลานี้ ดวงตาทั้งคู่ที่ปิดสนิทของเย่แจ๋หยิ่งก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันดวงตาสีดำเข้มและเย็นชาจับจ้องไปที่นาง……จากนั้นช่วงเอวก็โดนรัดแน่นมือใหญ่ทั้งคู่ก็โอบเอวไว้อย่างนุ่มนวล จากนั้นก็พานางเหาะขึ้นไปหลานเยาเยา : “……”ภาพเช่นนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!ทั้งๆที่เป็นนางลงมาช่วยเขา ตอนนี้กลับเป็นเขาพานางขึ้นมาในใจของนางนึกสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นจึงคิดจะใช้โอกาสนี้จับชีพจรของเขาสักหน่อย ดูว่าเขาบาดเจ็บจริงหรือแกล้งบาดเจ็บกันแน่คิดไม่ถึง!มือเพิ่งจะเลื่อนมาถึงจุดชีพจรของเขา ข้างหูมีเสียงที่ดึงดูดของเย่แจ๋หยิ่งดังขึ้น“อย่าขยับ จาวหยาง ทำไมเจ้าถึงยังไม่ขึ้นไป?”อะไร?จาวหยาง?เย่แจ๋หยิ่งคิดว่าโหล่วเย่วยังไม่ได้ขึ้นไป คิดว่านางเป็นโหล่วเย่ว?คงไม่ไช่เพราะได้รับบาดเจ็บหนักจนเพี้ยนหนักไปแล้วนะ?456
หลานเยาเยามองไปที่ตาของเขา พูดอย่างเด็ดขาดว่า : “ที่ไม่ควรขยับคือท่าน”จากนั้นก็แกะมือเขาออก จับไปที่แขนของเขา แล้วก็เก็บด้ายเงิน เพิ่มความเร็วในการเหาะขึ้นไปบนหน้าผาของพวกเขาหลังจากเหาะไปถึงบนหน้าผายืนอย่างมั่นคงแล้ว หลานเยาเยาก็ปล่อยแขนของเขา แม้มองก็ไม่ได้มองเขาสักนิดจากนั้นก็เหาะไปบนม้า“สวนหยู่ ไป!”เมื่อยกแส้ฟาดไป นางก็ขี่สวนหยู่แล้วจากไปขณะที่จากไป ด้านหลังก็มีเสียงของคุณชายผู้หนึ่งดังมาด้วยความหงุดหงิด : “น่าแปลก ทั้งๆที่เมื่อครู่ข้ายืนอย่างมั่นคง ทำไ
