ม้าคันนี้จะต้องร่วงตกเหวหลานเยาเยาขมวดคิ้วขึ้นเบาๆอีกครั้ง……นางและเย่แจ๋หยิ่งมีความแค้นแสนสาหัสต่อกัน ถ้าเขาร่วงตกเขาแล้ว เช่นนั้นก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ?ใช่!นางปรารถนาอยากให้เขาตายเป็นอย่างยิ่งในเวลานี้จะไม่ได้ลงมือผลักก็นับว่ามีมโนธรรมแล้ว ไม่ใช่หรือ?แต่……449
มองดูรถม้าที่เอนเอียงไปทีละนิดกับตา มือที่กุมบังเหียนของหลานเยาเยา ก็ยิ่งกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ และยังกำจนเหงื่อออกมาทันใดนั้น!เสียงทุ้มที่ฟังดูดึงดูดก็ดังออกมาจากรถม้า : “จาวหยาง เจ้าขึ้นไปก่อน”แต่ก็ไม่ยากที่จะได้ยิน ในนํ้าเสียงของเย่แจ๋หยิ่งราวกับว่ากำลังอดทนต่อความเจ็บปวด“เสด็จ เสด็จอา เช่น……เช่นนั้นท่านล่ะ?”พระราชธิดาจาวหยางที่ได้รับความตกใจไม่น้อย ในเวลานี้นํ้าเสียงที่พูดมีความสั่นเครือ“ขึ้นไป!”นํ้าเสียงที่ไม่ต้องสงสัยดังมาอีกครั้งอะไร?ผู้หญิงที่อยู่ในรถม้าของเย่แจ๋หยิ่งคือโหล่วเย่ว……แต่ว่า มีไม่เสียงของโหล่วเย่วดังมาอีก และก็ไม่มีเสียงของเย่แจ๋หยิ่งดังขึ้นอีกนี่ทำให้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงคุณชายทั้งหกยังคงลากรถม้าอย่างสุดแรงกำลัง แต่รถม้ายังคงเอียงลงไปข้างล่างเรื่อยๆ ตอนนี้ล้อรถทั้งสองข้างได้แขวนอยู่กลางอากาศแล้วความเร็วที่รถม้าเอียงเริ่มเร็วมากขึ้นแต่กลับไม่เห็นคนออกมาจากในรถม้า450
ทำให้ในใจของนางบังเกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย และในเวลานี้“สวบ……” เสียงเบาหนึ่งดังขึ้น“อ้า……”หนึ่งในคนที่ลากรถม้า ไม่รู้ว่าเท้าลื่นหรือว่าอย
