“ของของเจ้า? เหอะ! บนโลกใบนี้มีมุกเย่หมิงเพียงแค่เม็ดเดียวหรือไง?”พูดจบ หลานเยาเยาก็คิดที่ผละออกจากมือของเย่แจ๋หยิ่ง แต่จนปัญญาเย่แจ๋หยิ่งแรงมากเกินไป นางจะดิ้นเช่นไรก็ไม่หลุด“แม้ว่าโลกนี้จะมีมุกเย่หมิงเป็นหมื่นเป็นพัน แต่เม็ดนั้นที่เป็นข้า ข้าต้องจำได้เป็นธรรมดา” ในทางกลับกัน ดวงตาของเขาหรี่ลง“เจ้าเป็นใครกันแน่?”ใบหน้าที่ดำดั่งหมึกของเย่แจ๋หยิ่ง นํ้าเสียงเย็นยะเยือก“ชิ! ข้าเป็นใครเกี่ยวอะไรกับท่าน แล้วก็ ขอร้องท่านอย่าขี้ลืมจนเกินไป มุกเย่หมิงเม็ดนี้ไม่ใช่ของท่านตั้งนานแล้ว”คนอะไรกัน!ทำไมเขาถึงไม่ถามตัวเขาเอง ของของตัวเองทำไมถึงหายไปได้?แต่ทว่า……เย่แจ๋หยิ่งไม่เชื่อคำพูดของนางแม้แต่น้อย แรงที่จับมือนางไว้ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น“รีบปล่อยข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะตะโกนว่าลวนลาม”ยังไงซะตอนนี้นางก็ปิดหน้าอยู่ ใส่ชุดยามราตรี แม้ว่าจะถูกคนอื่นพบเห็นก็จำนางไม่ได้แต่เย่แจ๋หยิ่งไม่เหมือนกัน392
เขาใส่ชุดเสื้อคลุมยาวสีดำทั้งตัว เพียงแค่มีแสงสว่างนิดหน่อย แค่แวบเดียวก็สามารถมองออกว่าเขาเป็นใครแล้ว“เจ้ากล้าข่มขู่ข้า?”สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอีกครั้ง นํ้าเสียงแฝงไปด้วยแรงสังหารเหอะ!คนคนนี้ยังเป็นเหมือนเดิมจริงๆกระหายเลือดเป็นชีวิต ป่าเถื่อนบ้าอำนาจ ไม่ทันไรก็คิดจะฆ่าคนแต่ว่า หลานเยาเยายิ้มมุมปาก พูดด้วยนํ้าเสียงเย็นชา : “ข้าข่มขู่ท่านแล้วจะเป็นเช่นไร? แน่จริงท่านก็ฆ่าข้าสิ!”แม้ว่าในเวลานี้ไม่ควรจะใช้ความแข็งช
